wow !!!!!!

Na drie dagen vergeefs proberen eindelijk een bericht uit Guinee....
Vingers die aan de toetsen plakken zweet guts je langs het gezicht maar we hebben contact...
We zitten in een groot cybercafé (zeker 60 computers!) in Conakry, er is airco er zijn ventilatoren maar de hitte is niet te stuiten.
We hadden een goede reis , alleen de achteruitkijkspiegels van de galloper veroorzaakten oponthoud, zowel in Amsterdam als in Parijs(waar zelfs de schoenen door de scanner gingen).
Ik heb inmiddels veel geschreven in mijn schriftje dat zal allemaal niet hier komen te staan, dat is inmiddels oude koek. 't Zal ook absoluut geen hoogstaande literatuur worden, te heet, vandaag is het vochtig heet dat is niet aangenaam.
Op het vliegveld werden we afgehaald door neven die douanier zijn , dus we konden direct doorlopen we hadden nergens omkijken naar. Alles werd geregeld. Heel aangenaam. De temperatuur was dragelijk, alleen een vliegtuigtrap afdalen met zware handbagage in het donker was niet makkelijk.
Al onze bagage was gelukkig meegekomen.
Direct naar D., die ongeveer 300 m van het vliegveld woont, waar het eten klaar stond.
Het was curieus te zien dat een derde van de passagiers bestond uit Chinezen. Ze verkopen hier slechte medicijnen op straat (er zijn inmiddels de nodige handelaren opgepakt), zitten in de prostitutie, verkopen hier goedkope synthetische brandgevaarlijke stoffen, waardoor met alle open vuurtjes waar vrouwen op koken, al de nodige ernstige brandwond-ongelukken zijn gebeurd. Bovendien is een groot deel van het regenwoud inmiddels door hen gekapt, voor de groeiende woningbouw in China. Bovendien gaat er veel kaphout naar India voor lijkverbranding.
Zaterdagmiddag was er bij ons in de straat een demonstratie van jongeren als steunbetuiging voor de huidige President : Capitaine Dadis Camara.
We wonen naast het kamp waar hij resideert.
Dadis ontvangt heel veel mensen uit alle lagen van de bevolking.
Het gaf hoop zoveel jongeren op de been te zien. Die demonstratie ontroerde me , ik heb aan zoveel demonstraties meegedaan: vrede, tegen de kernraketten, tegen racisme etc etc, maar nooit was ik zo blij met een demonstratie!
Daarna met de vrouw van D., op ziekenbezoek geweest. Toen pas zag ik alles bij daglicht. We wonen nl. in een groen paradijsje met bomen, grote planten, airco en dag en nacht stromend water en electriciteit . Dat is het voordeel van het wonen naast het presidentiele legerkamp.
Eerlijk gezegd ben ik in shock geraakt tijdens de rit naar het kliniekje...
Wat een misere, wat een armoede...
Twintig jaar geleden was ik ook in Guinée, toen dacht ik dit is een ontwikkelingsland, helaas is het nu een land in deficit, zoveel krotten, zoveel armoede, zoveel vuil, ongelooflijk....
Het enige wat me restte was huilen uit frustratie, daarna nog het ziekenhuisje en dan zijn je ogen wel schoon geloof me.
Lang blijf je niet schoon hier, rood stof en een vreselijke luchtvervuiling van benzine- en dieselstank, wat wil je met duizenden afgetrapte auto's op de weg die soms met plkakband en elastiek bij elkaar gehouden worden. Bovendien wordt er overal gekookt op houtskool en hout. Eén autorit volstaat om je haar aan te laten voelen als ijzerdraad. Billy' s slijmvliezen zijn op tilt, hij niest en snottert de hele dag, gewoon een allergische reactie op de stank. We willen dan ook zo snel mogelijk weg uit Conakry.
Het wachten is op de auto. In principe komt hij 28 maart aan en dan duurt het nog 48 uur zeggen ingewijden.....( dedouaneren, nummerplaat, verzekering).
Zondag naar Billy's zusje Bintou geweest. Ook die woont midden in de rotzooi, maar zij en haar man Felix hebben ook hun binnenplaatsje beplant en kraakhelder, je ziet er de mooiste vogeltjes waaronder kolibris, ze voeren ze dan ook. Ze hebben helaas om de paar dagen water, daarom heeft ze wel 30 giga emmers op de binnenplaats staan als voorraad. Electriciteit heeft ze soms enkele uren maar niet dagelijks.
De hoofdwegen zijn redelijk, je moet alleen niet een buurt in willen rijden, want dan zit je op de rode aarde of eigenlijk de rotsen, met meters diepe gaten. Zelfs voor voetgangers is het moeilijk begaanbaar.
Langs de hoofdwegen worden momenteel lantaarns met zonnepanelen geplaatst, een vooruitgang.
Bij D. is het een gaan en komen van mensen.
Iedereen is ongelooflijk vriendelijk en behulpzaam voor ons.
Billy's zusje Hadjah, D.'s moeder, is sinds een week terug uit Senegal waar ze opgenomen was in het ziekenhuis in Dakar was nadat ze een tia had gehad. De hele dag door krijgt ze bezoek uit alle windstreken. Ze vind het geweldig dat Billy lange gesprekken met haar voert. Hun verstandhouding was vroeger niet echt goed omdat Billy haar bazige karakter niet verdroeg. Ze is door Billy's moeder opgevoed. Nu is ze afhankelijk van haar kinderen terwijl het vroeger een zelfstandige zakenvrouw was die zelfs een moskee heeft laten bouwen in Coyah die ze zelf runde. Haar huidige echtgenoot is er de Imam. In 't begin toen we er waren zei ze steeds dat ze niet verder wilde leven, maar ze knapt weer aardig op.
Billy staat hier als oom van D. in hoog aanzien, dat zijn oude systemen, maar het doet hem goed zoveel respect te krijgen (als 'tanti' mag ik daar ook van meeprofiteren) Billy is heel direct naar de maatstaven hier maar weet met veel humor dingen te veranderen.
Iedereen komt graag bij ons zitten om te praten.
Vandaag dinsdag beginnen alle eerste indrukken een plaatsje in mijn hoofd te krijgen.
Er is hier nog zoveel te doen.
Een dezer dagen worden we door de Algemeen Directeur van D.'s privéscholen rondgeleid. Het lyceum hebben we al bezocht, geweldig al die leergierige gedisciplineerde in schooluniformen gestoken jeugd te zien. De hoop van de natie zou je kunnen zeggen.
Tijdens een wandeling met Billy in de omgeving was er een hele groep kinderen die dag kwamen zeggen, iedereen zou en moest me meerdere keren de hand geven. Toen we wegliepen hoorde Billy zo'n klein meisje zeggen: Ik ga me niet wassen vandaag want ik ben aangeraakt door een blanke....
Dat is wel lachen, maar geeft me ook te denken.
Ik ga eruit , mijn smeltpunt is bereikt, ondanks de ventilatoren.
Allemaal heel hartelijk gegroet,

Speciaal voor Nemo: nous t' embrassons, we missen je!
Billy en Jeanet