Helaas was eergister het papier op bij de instantie die ons een certificaat moest uitschrijven om de auto in ontvangst te nemen. Dus we dachten : dan vrijdag maar, was het niet dat de president donderdag besloot om 3 april (een feestdag onder het vorige regiem) opnieuw tot feestdag uit te roepen...
Weer een week zonder auto. We zijn er nog lang niet. Billy moet hier ook nog een internationaal rijbewijs aanvragen en een verzekering en een vignet (zoals in Zwitserland).
Als dat achter de rug is hebben we nog een achterruitje te vervangen. Leve de bananenrepublieken! Niets kan hier direct, alles moet met omwegen, via via tot je er draaierig van wordt.
Inmiddels woont bij ons op de binnenplaats een albino-meneer die heel goed kan bidden en er komen steeds mensen die voor wat geld om raad komen vragen en hem extra laten bidden. Op zich een heel apart fenomeen. We zijn ook al op bezoek geweest dat snappen jullie wel?!
Een wonder hebben we echt wel nodig om hier nog op pad te kunnen...
Insecten zijn er ook. Drie kakkerlakken , allemaal zo goot als een mobiele telefoon hebben inmiddels het lootje gelegd, Billy heeft ze met een slipper omgebracht.
Een was zo brutaal om tijdens m'n rusttijd over mijn rug te kruipen....jakkes . Gelukkig hebben we sindsdien geen kakkerlak meer gezien.
Gister gingen we frisse lucht happen langs de kust en hebben we een groot hotel bezocht. We zijn er rondgeleid tot aan de kamers toe. We deden alsof we reisagenten waren, dat was wel lachen, dat krijg je als je je gaat vervelen!
Billy's tante: Nehneh Kabiguinee, dat laatste woord betekent zoveel als " de vrouw van de smid" , die naam geeft men aan meisjes waarvan de moeder al heel kinderen heeft verloren. De smid had vroeger magische krachten en door het kind zo te noemen hoopte men dat ze in leven zou blijven. Dat is dus gelukt. Het is iemand die iedereen provoceert en zo haar eigen ideeen heeft . Neneh(tante) is de enige overgeblevene van de 15 kinderen van Billy's oma. Gister was ze op zoek naar een spons om mee te douchen. Bij het douchen ros je hier je huid behoorlijk af, ze had daarvoor een jutezak gevonden , het geld dat ze kreeg voor toiletspullen spaart ze liever op voor moeilijke tijden. Vroeger toen ze jong was wilde ze niet trouwen , zelfs niet toen ze een dag en een nacht aan een boom werd vastgebonden door Billy's oma. Ze heeft zelf geen kinderen en dat betekent dat je op je ouwe dag overgeleverd bent aan je andere familieleden en dat maakt het leven er niet makkelijker op. Ik moet vreselijk om haar lachen want ze is heel nieuwsgierig en stelt de meest onverwachte vragen. Alle oudjes hier vragen zich af hoe Billy z'n blanke vrouw hierheen kon brengen, dat is toch geen leven voor mij...daar kan een blanke toch niet aan wennen om zo te leven vinden ze.
M'n aanpassingsvermogen is inmiddels behoorlijk opgerekt net als m'n geduld. Gelukkig lachen we hier erg veel en is iedereen ongelooflijk vriendelijk en attent voor tantie ( dat ben ik dan). Wat dat lachen betreft: wie zei er ook maar weer dat humor gesublimeerde pijn is? Daar kon hij weleens gelijk aan hebben.
Vandaag rijden we in een auto van D. met het stuur aan de rechterkant, uiteraard zonder achteruitkijkspiegel en Billy zit voorin als een kind zonder speelgoed. Gelukkig hebben we een chauffeur die de niet-regels hier kent. De manier van rijden hier kun je niet uitleggen, een ding is zeker als je de verkeersregels hier toepast ben je zo dood. De politie is hier bij bosjes aanwezig en kijken ernaar. V0lgens mij is hier iedereen vergiftigd door de benzine en dieseldampen en dat veroorzaakt hersenbeschadigingen. Een overmaat van lood in het bloed kan toch niet goed zijn? Dit weekend gaan we naar Dubreka en zijn we te eten genodigd door vrienden.
We verwachten binnenkort chaos in de huishouding . De dochter van D. die in Chicago woont is verlamd geraakt. Ze heeft een tumor in haar hoofd. D. heeft geprobeerd een visum te krijgen, wat niet gelukt is, want Guinee wordt geboycot door de internationale gemeenschap en de VS zijn heel streng.
Gisteren werd D.'s beste vriend echter gebeld dat de dochter terminaal is en de artsen denken dat ze nog hoogstens 10 dagen te leven heeft... Niemand durft het hem te vertellen!
We hebben gezegd dat je zoiets niet kunt verzwijgen, dat ze er spijt van krijgen als ze het niet vertellen. Het is zijn eerste kind en lievelingsdochter. Helaas is de Amerikaanse Ambassade vandaag gesloten, anders waren Billy en ik ernaartoe gegaan om te bemiddelen, je weet maar nooit. Maandag (als er niets is veranderd) wagen we een poging, me dunkt dat dit een humanitaire kwestie is , laat ze dan maar een uitzondering maken vind ik.
Welbeschouwd zitten we dus op een soort tijdbom.
Volgende keer het vervolg .
Groeten jeanet
