's Avonds als het donker wordt veranderen de omgevingsgeluiden. Dat is vaste prik iedere dag om 19.00 uur.
Zo gauw de zon onder is hoor je een kakafonie aan geluiden; zoemende, fluitende, snerpende, piepende, klakkend-klokkend-klikkend; sommige ritmisch andere langgerekt : een concert van amfibieën en insecten die zich thuis voelen in de natte groentetuin die aan ons huis grenst.
Na negenen wordt het bijna oorverdovend en ' s ochtends bij zonsopgang stopt het langzaam . Dan beginnen de dagelijkse geluiden, eerst het huilen van baby's, luidruchtige gesprekken, het rammelen van de kookpotten, het mekkeren van de geiten en het roepen van de vrouwen die zoete pap verkopen in de buurt.
We horen de laatste dagen in de verte maar één moskee die oproept tot gebed. Een moskee met een aggregaat, want er is de laatste tijd geen elektriciteit. Waar we eerst woonden waren dat er zeker vijf, en dat begint al om kwart voor vijf in de ochtend. Het gebed is om 5.00 uur. De een schreeuwt, de ander zingt, maar ze hebben allemaal een krachtige geluidsinstallatie. Het doet me denken aan al die jaren dat ik zelf om 4.00 uur met meditatie de dag startte. Het geeft een soort van geruststellend gevoel al die reciterende Imams.
Als er geen stroom is blijft het rustig en dat is de laatste weken meestal het geval, op die ene na dan.
Zo gauw de zon onder is hoor je een kakafonie aan geluiden; zoemende, fluitende, snerpende, piepende, klakkend-klokkend-klikkend; sommige ritmisch andere langgerekt : een concert van amfibieën en insecten die zich thuis voelen in de natte groentetuin die aan ons huis grenst.
Na negenen wordt het bijna oorverdovend en ' s ochtends bij zonsopgang stopt het langzaam . Dan beginnen de dagelijkse geluiden, eerst het huilen van baby's, luidruchtige gesprekken, het rammelen van de kookpotten, het mekkeren van de geiten en het roepen van de vrouwen die zoete pap verkopen in de buurt.
We horen de laatste dagen in de verte maar één moskee die oproept tot gebed. Een moskee met een aggregaat, want er is de laatste tijd geen elektriciteit. Waar we eerst woonden waren dat er zeker vijf, en dat begint al om kwart voor vijf in de ochtend. Het gebed is om 5.00 uur. De een schreeuwt, de ander zingt, maar ze hebben allemaal een krachtige geluidsinstallatie. Het doet me denken aan al die jaren dat ik zelf om 4.00 uur met meditatie de dag startte. Het geeft een soort van geruststellend gevoel al die reciterende Imams.
Als er geen stroom is blijft het rustig en dat is de laatste weken meestal het geval, op die ene na dan.
