Alweer een maand voorbij en nog steeds bezig met de rijst!!!

De werkers slaan (dorsen) de rijst met stokken.


Sinds mijn laatste stukje is er veel gebeurd. De rijstoogst is inmiddels binnen. Dat ging nogal moeizaam. De werkers zijn 10 dagen aan het snijden geweest en omdat dat ons te langzaam was hebben we voor het slaan van de rijst een 'batteuse' gehuurd. Dat vonden onze werkers maar niks. De batteuse was 18 jaar oud en deed het niet goed en dus hebben ze alsnog de rijst met de hand geslagen. De boeren hier houden niet van machines.
Het dorsen is een mooi gezicht, om ons te laten zien dat ze er goed in ware werd er ook wel stoer gedaan. De volgende dag liepen ze allemaal te piepen van de pijn, gelukkig hadden we nog paracetamol.

Daarna werd er een 'vaneuse' (een machine om te wannen) gebracht omdat de persoon die ons de 'batteuse' voor veel geld verhuurde ook wel inzag dat we die goed konden gebruiken. Dat kostte gelukkig niets en het hielp ons de rijst snel te wannen. Omdat er toch nog strootjes en blad in achterbleef moest het vervolgens door een groepje vrouwen nog met de hand gewand worden. Daarna kwam het deel voor de experts: het opkoken van de rijst en  uitstallen 's nachts op het dak van de waterfabriek. Bij het opkoken van de rijst bleken de experts achteraf geen experts en zodoende duurde alles nog langer en moesten we nieuwe vrouwen aannemen die het wel goed konden. Als de rijst uitgestald is op het dak doet de maan z'n werk zeggen ze...De volgende dag, begin van de middag, is de rijst na een paar uur drogen in de immer hete zon, klaar om gepeld/geslepen te worden. Ik schrijf dit in een zin maar we hebben er 10 dagen over gedaan om de juiste formule te vinden om alle rijst te verwerken. Zoals we bij de oogst de arbeiders in de gaten moesten houden omdat er rijstschoven verdwenen, zo moesten we ook hier weer opletten bij het koken en drogen van de rijst. Het ging allemaal op z'n elfendertigsten en dat terwijl de politieke situatie steeds meer gespannen werd.
Voor lokale begrippen hadden we veel rijst, ongeveer 2500 kilo. Daar bleef uiteindelijk 1000 kilo rijst van over na verwerking. Bij het slijpen gaat er namelijk 25-40% verloren, de rest hebben ze op slinkse wijze laten verdwijnen. We zullen dat maar  tot de niet door ons goedgekeurde secondaire arbeidsvoorwaarden rekenen. Het is te begrijpen, de mensen hebben het hier moeilijk.
Dat is één van de dingen die me het zwaarst valt: je wordt zo vaak bedonderd dat je bijna iedereen gaat wantrouwen.
In Kindia waren 2 adressen met elk één pelmachine en er waren tig wachtenden voor ons. Er wordt hier door velen gekeuteld op de vierkante millimeter.
De pelmachines werkten op een aggregaat omdat er overdag nooit stroom is in Kindia. Nu heeft de lokale overheid bedacht dat de benzine motoren teveel stinken en vervuilen en kan er overdag niet meer gepeld worden.... Dat valt zowel voor de plaatselijke middenstand als voor ons tegen. 's Nachts kunnen ze pellen, maar Billy moet erbij zijn om te kijken of het goed gebeurd. Als onze rijst nl. niet goed opgekookt is breekt hij bij het pellen en wordt kippenvoer. Sta je erbij dan kun je het stop zetten, dat is al meerdere malen gebeurd. De rijst wordt dan opnieuw een nacht in het water gezet. Kortom het is een heel karwei die rijstoogst. Bovendien slijpen ze de rijst hier naar onze smaak te lang, ze willen witte rijst, dat vinden ze luxe  net als witbrood. Als je zegt dat bruin gezonder is moeten ze lachen.

We hebben via Duitsland inmiddels 500 kilo verkocht voor een goede prijs. Iemand daar heeft de rijst gekocht voor zijn familie in Guinée. De rest willen we eventueel opslaan. Daar moeten we nog een ruimte voor zoeken. Het wordt inmiddels laat dag, we hebben nog 8 dagen voor vertrek naar Conakry. Uitstel is niet leuk voor de familie maar we zullen goed moeten overwegen wat het verstandigst is.

De pindaoogst gebruiken we om te poten in mei 2010. Dat gaat dan 7 ha pinda's worden. Pinda's laten groeien tussen de palmen is goed voor de conditie van de grond. Wat dat toevoegt weet ik niet, daar moet ik nog even voor googelen.
We horen net dat we alle rijst: één ton (op 20 kilo na) kunnen verkopen aan een vriend in Duitsland. Nu organiseren hoe we dat in Conakry krijgen: busje huren dat de dag van vertrek uit Kindia met ons meerijdt, zodat we het persoonlijk af kunnen leveren. Dan maar hopen dat we zonder problemen door alle 8 barricades komen.

Foto onder: De laatste geslepen rijst wordt geschud en gecontroleerd op gebroken korrels. Er mag maar heel weinig gebroken rijst inzitten. De gebroken rijst is prima te eten maar niet te verkopen.
Het wordt tijd dat ze zich realiseren dat minder slijpen ervoor zorgt dat de vitamines behouden blijven en dat er meer rijst overblijft!
 De zakken worden door iemand die we ingehuurd hebben dichtgenaaid. Iedereen heeft hier zijn specialisme.