Blogarchief

vrijdag 25 februari 2011

25 februari 2011. Sacrifice.

Het arme schaap.
Rechts: Rituele slachting door de Imam.
Gisteren is het eerste bloed gevloeid en dat op de vloer van de eetkamer van ons huis in aanbouw. Het offerdier was een schoongewassen schaap. De nodige gebeden en rituele handelingen zijn gedaan. Zelfs Billy past zich nu aan. Het hoort erbij.
Ik vind het ontroerend hoe mensen die helemaal niets hebben, zelfs niet iedere dag een warme maaltijd, zoveel vertrouwen hebben in een Goddelijke macht. Het is ook een beetje dubbel, want ze geloven ook nog steeds in de macht van geesten en voorouders.- De arbeiders die het huis bouwen hebben ook het verhaal gehoord van de Djinneh bij de waterval en bijgelovig als ze zijn: ze blijven er uit de buurt.-
Een prettige bijkomstigheid is dat er die dag saus met een flink stuk vlees was. Iedere familie heeft wel potten zo groot als de vleespotten van Egypte. Potten zoals ze vroeger in de Sjors en Sjimmie strips stonden, waar kannibalen mensen in kookten.
Vaak komen ook familieleden en buurtbewoners meegenieten, aan een schaap zit aardig wat vlees en mensen delen hier van harte. Voor sommigen zijn huwelijken, begravenissen en sacrifices (om welke reden dan ook) een welkome kans op een voedzame maaltijd.
Op deze foto de vrouw van onze ex-bewaker met op schoot het kleine week-oude pattapoufje dat naar Billy vernoemd is en naast zich hun zoontje. Het jongetje heeft een gri-gri om zijn nek, een leren amulet met iets erin om hem te beschermen. Bijna iedereen heeft hier wel een gri-gri.
Nogmaals Petit-Billy zoals hij genoemd werd. Zijn vader is inmiddels met de noorderzon vertrokken. Het bewakershuis waar ze zitten is niet gepleisterd ook niet vanbinnen. De vader heeft de 50 zakken cement die we daarvoor gekocht hadden doorverkocht.