februari 2012. Konkouré. Jongen doodgeslagen in politiecel. Rellen dichtbij. Familie. Kambi's waterpotten.

Gisterochtend zouden we vroeg vertrekken naar Konkouré.

Maar toen we vanuit onze buurt met zandweggetjes de grote weg op wilden werd ons de doorgang ontzegd door grote groepen woedende jongeren.

Zondagochtend werd nl. bekend dat 4 soldaten een jongen uit de buurt meegenomen hadden en vervolgens hadden doodgeslagen. Eén van de militairen had zijn motor uitgeleend aan de jongen zodat hij geld voor hem kon verdienen door als taxi-motor te rijden. Vervolgens is de motor gestolen en de militair kwam met z'n vrienden verhaal halen. De familie beloofde de schade te vergoeden maar desondanks namen de militairen de jongen mee.

De volgend ochtend werd bekend dat hij doodgeslagen was. Extra schrijnend is dat zijn moeder nog geen maand geleden is overleden.

De vlam sloeg in de pan en iedereen in de buurt ging de straat op. Het werden flinke rellen waarna er militairen deze kant op werden gestuurd. Zondagmiddag hoorden we heel dichtbij geweerschoten, dat duurde ongeveer een half uur. 't Is verstandig om dan maar thuis te blijven want voor je het weet bekoelt de massa z'n woede op je auto. De protesten werden zo massaal dat de militairen naar de kazerne terugvluchtten. De jongeren hebben toen huisbezoeken afgelegd bij de 4 militairen en alles verwoest.

Maandagochtend eisten de jongeren dat de President persoonlijk naar de familie van de overleden jongen zou gaan, eerder zou hij niet begraven worden. (De Islam schrijft een snelle begrafenis voor) In deze wijk heeft iedereen op hem gestemd.

Uiteindelijk is de president niet gekomen en is het stoffelijk overschot naar de het lijkenhuis in Conakry overgebracht, in de hoop dat de regering zal reageren en dat de straffeloosheid eindelijk aangepakt wordt.

Voorlopig is het weer rustig.

Onze reis naar Konkouré was een succes we hebben veel familie ontmoet. Onder: De weduwe van de man waarnaar Billy vernoemd is. Dat kleine ventje is het jongste zoontje van Billy's nicht. Die had ik zo mee willen nemen.

Iedereen had gezegd dat de weg goed was, niet geasfalteerd maar niet lang geleden “geschraapt”, het viel zwaar tegen. Er rammelden zelfs twee platen onder de auto vandaan maar het was beter dan in 2009.

Voordat je het weet heb je er tien familieleden bij!

Onze eerste stop was Kambi, de plek waar de waterpotten staan. De vrouwen die er zaten herkenden ons van 2009 en haalden Suleiman op een neef van Billy. Hij heeft die mooie rustplek en bidplek gemaakt. Er staat een foto van op het blog uit 2009. Op de terugweg stopten we er weer omdat Néné-Kabaguinée er wilde bidden. Suleiman gaf 3 papaya's en een levende kip mee en bracht ons bij nog een andere neef, Ibrahima, die Billy allang niet meer gezien had.

Néné-Kabaguinée, de voor haar meegebrachte mayo, boter en kaas moesten er persé uitgestald bij op.

 Boven: Néné met haar afdruiprek.       Onder staatsieportret Néné met haar man.

Néné Kabaguinée, bekend om het feit dat ze niet van kinderen houdt en ze ook zelf nooit wilde, een buitenbeentje dus, misdroeg zich door alle kinderen die in de buurt kwamen weg te jagen.

Toen we haar 's-morgens kwamen ophaalden zei ze ook niets over het kleine ventje dat 's-nachts in haar huisje geboren was, zoontje van haar co-epouse. 't Is een oude mopperkont maar ik moet altijd om haar lachen en probeer de draak met haar te steken. Achteraf hoorde ik van Bintou dat ze vroeger bij Néné had gewoond omdat ze geen kinderen kon krijgen maar dat ze Bintou slecht behandelde waardoor ze weer thuis mocht komen wonen. Een dochtertje van Billy's zus Mama heeft ook bij haar gewoond en die heeft ze ook slecht behandeld. Jammer.