Tegen één uur 's middags vertrokken
we richting politiebureau. Daar werden de vrouw en de moeder van
Thierno nog steeds verhoort. Ook hadden ze Thierno die ze via via
telefonisch konden bereiken, wijs gemaakt dat zijn moeder nu in de
gevangenis zat en dat ze ziek was. Dat alles gebeurde in het
kantoortje van de commissaris die meewilde luisteren. Thierno
beloofde deze week naar Kindia te komen. Hij weet inmiddels dat zijn
kompaan Destin vastzit dus hij zal zich wel twee keer bedenken voor
hij komt opdagen omdat hij dan direct de bak indraait. De cel is
beslist niet zoals hier. Je zit er zelfs niet op water en brood. Je
zult een familielid bereid moeten vinden om eten voor je te brengen,
anders heb je pech.
Maar goed bij aankomst is Billy de
commandant gaan zoeken om op pad te gaan en na ongeveer 45 minuten
zijn we vertrokken. Eerst heeft Billy nog mee kunnen luisteren met
het gesprek met Thierno en z'n familie.
We gingen met 2 auto's, 3
geüniformeerde agenten en een detective in burger, de vrouw en
moeder van Thierno en twee vrouwen van Destin op pad. Ondanks dat wij
meer ruimte hadden in de auto had ik aangegeven dat ik niemand van
die dieven bij ons in wilde hebben waardoor de commandant in z'n
tweedeurs karretje opgepropt zat met vier vrouwen(+baby) en een
agent. Ze zijn hier gewend om op elkaar geplakt te zitten gelukkig
dus niemand protesteert (daar moet je Europeaan voor zijn).
Onderweg werd nog een “chef de
section” opgehaald, een soort van sociaalwerker die opkomt voor de
mensen in zijn buurt maar ze ook duidelijk maakt waarom ze beter mee
kunnen werken.
De eerste huiszoeking zou zijn bij
Destin thuis. Aangezien Destin drie vrouwen heeft moest er ook bij
hen binnen gekeken worden. Twee vrouwen hadden er geen probleem mee
de derde protesteerde en zei dat ze niet open ging doen.
Billy en ik moesten met de politie mee
naar binnen om te kijken of we dingen zagen die misschien van ons
waren. Het eerste woninkje (4x5m) twee kamertjes, een veranda en een
buitenkast, zetten de toon voor de interieurs van de rest van de 8
huizen die we die middag doorzochten.
Wat een armoetroep, afgezien van oude
kapotte grasmatrassen die liggen op een 'lattenbodem'van zelfgehakte
dunne boomstammen en om die te egaliseren liggen er stukken karton,
bouwplaat, kleding of rijstzakken bovenop.
Her en der afgetrapt meubilair en
rondslingerende kleding moest je ondanks het feit dat er
elektriciteit was eerst aan het donker wennen, want de peertjes
ontbraken. De muren zijn ooit geverfd en er is geen plafond, je kijkt
direct naar de allu-dakplaten en de houten balken.
Alle matrassen moesten opgetild worden
opzoek naar o.a. het geweer. Blij dat we dat niet zelf hoefden te
doen! Bij het verlaten van de huizen is de puinhoop zo mogelijk nog
groter. Het geeft je geen goed gevoel.
Eerlijk gezegd heb ik die middag dingen
gezien die ik liever niet had gezien en het is me duidelijk dat het
overgrote merendeel van de plattelandsbewoners in deze streek er zo
bijzit. Toen de derde vrouw haar sloten open moest maken bleef ze
protesteren ondanks alle uitleg en soebatten, ook van de buren. Het
feit dat het dorp Senta op die manier een slechte reputatie kreeg tot
in het buitenland kon haar niets schelen. In ditzelfde dorp is al
eerder gedonder geweest. Uiteindelijk heeft de commandant telefonisch
een arrestatiebevel laten uitvaardigen door de Procureur van Kindia.
Dit bevel werd binnen het uur gebracht door een “force de frappe”
bestaande uit 4 geüniformeerde agenten en de op één na hoogst
politiechef van Kindia. Dat maakte indruk.
Ik denk dat mensen daar in het vervolg
wel 2 x na zullen denken voordat ze iets uithalen.
Toen de deuren opengingen bij de schreeuwerd vonden we bij
haar onze stoelen, slangen van de waterpomp, te herkennen aan de
manier waarop ze gerepareerd zijn, planken en ijzerstaven van de
aannemer.
Toen had mevrouw ineens geen grote mond
meer. Inmiddels waren er enige uren verstreken.
Petje af voor de politie die op een
vriendelijke manier mensen overhaalt om mee te werken. Waar ik zin
had om te gaan schreeuwen bleven ze vriendelijk en voorkomend. Dat
eindeloze geduld heb ik niet. Wat mij betreft pakken ze ze bij kop en
kont. Net zoals het feit dat iedere keer als er een huis werd geopend
Jan en alleman mee naar binnenkwam om ook te kijken. Dan sta je met
12 man in een kamertje van 2 bij 3 en je ziet het bed niet eens en
dan roept de politie dat je er bij moet komen om zeker te weten dat
ze niets over het hoofd zien. Eindeloos geduld, dat kun je hier
oefenen (als je wilt).
De schreeuwende vrouw bij wie onze
spullen gevonden zijn is inmiddels ook vastgezet.
Omstreeks 17.00 uur gingen we op weg naar
het huis van Sidiky, die nog steeds voor ons werkt en die het van
Thierno heeft overgenomen.
Hij wordt ook beschuldigt. Op twee
bekers na niets gevonden bij hem. Hij moet zich vandaag weer melden
bij de politie. Ons vertrouwen heeft hij nog steeds, maar hier weet
je nooit....
Pas om 19.30 uur waren we klaar in Molota. Dat was een lang middagje interieurs bekijken.
