Hadden we gisteren eind van de middag afgesproken naar de Peuhltjes aan de overkant van de rivier te gaan, begint het keihard te regenen en te onweren... Aangezien we een eind te voet moesten over smalle zandpaadjes en open rotsvlakten hebben we het plan afgeblazen.
Dan maar boodschappen doen in de stad, helaas op de meest ongunstige tijd wanneer de hectiek het grootst is. Marijke en Sow tegengekomen die op een druk kruispunt bij Dadia op een "terras" zaten. Terras is een weids woord voor de plek waar ze zaten:
zes plasticstoelen langs de snelweg naar Conakry, waar auto's en motoren af en aan reden en waar Billy de auto met ondergetekende voor had geparkeerd om tomaten te kopen. Marijke aan de Sangria en Sow aan de pils, net echt, zoals Marijke zei: "We zitten in een gratis bioscoop". Dat kun je wel zeggen; de taferelen die je hier ziet kan zelfs Fellini niet bedenken.
We zijn er maar niet bij gaan zitten. De luchtvervuiling en het lawaai op dit soort plekken is overweldigend en een aanslag op je gezondheid. Dus met doodsverachting, maar niet heus, naar huis in de inmiddels ingetreden duisternis. Honderd meter nog met straatlantaarns met zonnepanelen en dan duister met verblindende lampen die het zicht nog beperkter maken. Bijna een enorme vrachtwagen met halve verlichting geschampt omdat je denkt dat één fel licht een motor is...Niet mijn favoriete autoritjes.
Vanmorgen al vroeg op pad om de Peuhltjes te bezoeken.
We kwamen één van de vrouwen, die met gezuurde melk, lait caillé, op weg was naar de markt in Foulayah, bij de rivier tegen. Ze stond erop weer mee terug naar huis te lopen. Dan ging ze morgen wel naar de markt.
Er waren 4 traditionele hutten die op zo'n 10 meter van elkaar stonden, een kippenhok, een omheining voor de koeien gebouwd van stokken en een open "keukenhut¨.
Alles helemaal ecologisch verantwoord.
Ze hadden uitzicht op het rivierdal en onze bowal en bewakershuis. Heel grappig om onze eigen bowal eens van een andere kant te zien. De plek waar ze wonen straalt een enorme rust uit.
Ze vonden het geweldig dat we er waren en kwamen meteen met een bak mango's en een avocado voor ons aanzetten.
We hadden zaklantaarns die je op je hoofd kunt dragen meegenomen, een gasaansteker, paracetamol en snoep. Ze waren er zo blij mee, zo kinderlijk verheugd, waarmee ik niet denigrerend wil doen, maar hun enthousiasme was zo welgemeend zo echt als alleen kinderen dat vaak nog zijn.
Ze leven zoals hun voorouders leefden vertelde de man en daar zijn ze tevreden mee.
Ze hebben koeien en kippen verbouwen fonio, maniok en rijst voor eigen behoefte.
Bij hen zittend in alle rust kon ik heel goed begrijpen dat je eigenlijk niet meer nodig hebt om gelukkig te zijn, helaas kennen wij teveel van een andere wereld om dat lang vol te houden. Onze hersens en ons lichaam zouden langzaam oplossen denk ik.
De dochter van 12 had op één van de hutten een heel kleurige schildering gemaakt waar ik een foto van maakte met haar in de deuropening. De vader wilde toen ook op de foto in zijn eigen hut die hij eerst netjes in orde bracht, hij legde zijn bid-mat keurig neer en pakte de Koran. Een statie-portret kunnen we wel zeggen heel ontroerend.
De hoofd-zaklantaarn kon hij goed gebruiken voor het lezen in de Koran 's avonds.
Ze bleven ons bedanken voor onze komst en de vader zei: "Deze vriendschap is in zuiverheid ontstaan" en de moeder zei: "Ik ben zo blij dat ik je zou kunnen vragen me vast te binden, maar ik doe het niet want ik weet niet wanneer je me weer los zou laten". Iets om over na te denken.
Lieve, lieve mensen dat is zeker.
Ze vertelden dat één van de vrouwen een tante in Kindia had die Néné Kabaginé heette en die oorspronkelijk uit Kébou komt....Ze wisten niet waar ze woonde in Kindia.
Laat onze Néné Kabaginé, de halfzus van Billy's moeder, nou ook uit Kébou komen. Heel dik kans dat het dezelfde is.
We zullen ze met elkaar in contact brengen als we weer terug zijn uit Labé.
Dan maar boodschappen doen in de stad, helaas op de meest ongunstige tijd wanneer de hectiek het grootst is. Marijke en Sow tegengekomen die op een druk kruispunt bij Dadia op een "terras" zaten. Terras is een weids woord voor de plek waar ze zaten:
zes plasticstoelen langs de snelweg naar Conakry, waar auto's en motoren af en aan reden en waar Billy de auto met ondergetekende voor had geparkeerd om tomaten te kopen. Marijke aan de Sangria en Sow aan de pils, net echt, zoals Marijke zei: "We zitten in een gratis bioscoop". Dat kun je wel zeggen; de taferelen die je hier ziet kan zelfs Fellini niet bedenken.
We zijn er maar niet bij gaan zitten. De luchtvervuiling en het lawaai op dit soort plekken is overweldigend en een aanslag op je gezondheid. Dus met doodsverachting, maar niet heus, naar huis in de inmiddels ingetreden duisternis. Honderd meter nog met straatlantaarns met zonnepanelen en dan duister met verblindende lampen die het zicht nog beperkter maken. Bijna een enorme vrachtwagen met halve verlichting geschampt omdat je denkt dat één fel licht een motor is...Niet mijn favoriete autoritjes.
Vanmorgen al vroeg op pad om de Peuhltjes te bezoeken.
We kwamen één van de vrouwen, die met gezuurde melk, lait caillé, op weg was naar de markt in Foulayah, bij de rivier tegen. Ze stond erop weer mee terug naar huis te lopen. Dan ging ze morgen wel naar de markt.
Alles helemaal ecologisch verantwoord.
Ze hadden uitzicht op het rivierdal en onze bowal en bewakershuis. Heel grappig om onze eigen bowal eens van een andere kant te zien. De plek waar ze wonen straalt een enorme rust uit.
Ze vonden het geweldig dat we er waren en kwamen meteen met een bak mango's en een avocado voor ons aanzetten.
We hadden zaklantaarns die je op je hoofd kunt dragen meegenomen, een gasaansteker, paracetamol en snoep. Ze waren er zo blij mee, zo kinderlijk verheugd, waarmee ik niet denigrerend wil doen, maar hun enthousiasme was zo welgemeend zo echt als alleen kinderen dat vaak nog zijn.
Ze leven zoals hun voorouders leefden vertelde de man en daar zijn ze tevreden mee.
Ze hebben koeien en kippen verbouwen fonio, maniok en rijst voor eigen behoefte.
Bij hen zittend in alle rust kon ik heel goed begrijpen dat je eigenlijk niet meer nodig hebt om gelukkig te zijn, helaas kennen wij teveel van een andere wereld om dat lang vol te houden. Onze hersens en ons lichaam zouden langzaam oplossen denk ik.
De dochter van 12 had op één van de hutten een heel kleurige schildering gemaakt waar ik een foto van maakte met haar in de deuropening. De vader wilde toen ook op de foto in zijn eigen hut die hij eerst netjes in orde bracht, hij legde zijn bid-mat keurig neer en pakte de Koran. Een statie-portret kunnen we wel zeggen heel ontroerend.
De hoofd-zaklantaarn kon hij goed gebruiken voor het lezen in de Koran 's avonds.
Ze bleven ons bedanken voor onze komst en de vader zei: "Deze vriendschap is in zuiverheid ontstaan" en de moeder zei: "Ik ben zo blij dat ik je zou kunnen vragen me vast te binden, maar ik doe het niet want ik weet niet wanneer je me weer los zou laten". Iets om over na te denken.
Lieve, lieve mensen dat is zeker.
Ze vertelden dat één van de vrouwen een tante in Kindia had die Néné Kabaginé heette en die oorspronkelijk uit Kébou komt....Ze wisten niet waar ze woonde in Kindia.
Laat onze Néné Kabaginé, de halfzus van Billy's moeder, nou ook uit Kébou komen. Heel dik kans dat het dezelfde is.
We zullen ze met elkaar in contact brengen als we weer terug zijn uit Labé.
