Blogarchief

vrijdag 9 mei 2014

WATERKRACHTCENTRALE EN WATERVAL VAN KINKON - MUSÉE DU FOUTA - BOEKWINKEL GEZOCHT

De waterval en de waterkrachtcentrale van Kinkon vlakbij Pita bezocht.



Daar het nog maar een enkele keer geregend heeft was er niet veel water maar aangezien het water van een hoogte van 60 meter neerstort en vervolgens tussen 100 meter hoge steil rechte wanden verder stroomt richting krachtcentrale, was het toch een aanzienlijke waterval. De moeite waard om te bezichtigen ook vanwege de metershoge rotsformaties. Het valt ons op dat veel losgekomen rotsblokken hier vierkant zijn of rechthoekig net als bij ons langs de rivier. Een geweldige plek om te picknick-en.
Het grappige is dat Agnes net als wij nooit weggaat zonder dingen als water en fruit, mesje, servetten etc. mee te nemen.
Om toegelaten te worden hadden we eerst naar de politie in Pita moeten gaan voor een toegangsbewijs maar Agnes die ook mee was zei dat dat niet hoefde. Kwamen we onderweg toch voor een barricade waar ze wilden dat we zouden betalen. De mannen
eisten 40.000 frg (omgerekend 4,5 euro) en om hun eis kracht bij te zetten maakten ze een militair wakker in het wachthuisje die zich in vol tenue hees voor onze ogen. Na op ze ingepraat te hebben deden ze uiteindelijk na betaling van 15.000 frg het touw omlaag.

De waterkrachtcentrale ligt 150 meter na de waterval en die hebben we bezichtigd van binnen. Hij is gebouwd door Chinezen en die houden hem ook draaiende. De Chinezen die hier werken hebben een eigen enclave vlak bij de fabriek. 
De beheerder van de centrale
Van de vier turbines draaide er maar één omdat er nagenoeg geen water was. In het controlecentrum werd ons uitgelegd hoe alles werkte...de opgewekte stroom wordt naar een verdeelcentrum in Pita geleid.
's Middags naar het Musée du Fouta geweest. Een klein museum met een expositie over het leven van de Peuhls in vroeger tijden en veel gebruiksvoorwerpen.

 Er was een ruimte ingericht om te laten zien hoe de Peuhlvrouw vroeger woonde en Billy zei dat zijn oma vroeger precies zo'n woonvertrek had. De foto die we eigenlijk niet mochten maken staat hierboven. Helaas is hij niet scherp. Daar het museum helemaal geen boeken of kaarten verkocht zijn we in de stad op zoek gegaan naar een boekwinkel.
Helemaal niet te vinden helaas.
Er zijn heel veel Guineese schrijvers te beginnen bij Camara Laye maar boekhandels zijn er niet en bibliotheken al evenmin.