Oktober 2017

, We wisten dat ziekte een thema zou zijn deze reis maar dat dat ook mezelf betrof hadden we niet zo snel bedacht. Billy's zus Bella is nog steeds verlamd, volgens ons is dat geen goed teken, haar man is weer op de been, dat gaat goed. Alseny bleek wonden te hebben op beide scheenbenen van zo'n 30 bij 15 cm. Er zat inmiddels een soort boomschorspasta op. Dat hebben we maar even zo gelaten, het is dicht lijkt het. Degene die hem heeft behandeld heeft hem 20 hagel-kogeltjes gegeven die hij uit de wonden heeft gehaald. Het geloof in sorcellerie-tovenarij speelt in Afrika nog steeds een grote rol. Kortom: na aankomst zaterdag in Kindia, na een reis die ik je kan vertellen maar als je 'teniet meegemaakt hebt zegt het je weinig.. We deden er ruim 4 uur over...dat zegt al heel wat voor een afstand van 169 km. Vanaf onze aankomst in heeft het hier In Guinee iedere dag geregend, echt buien die je 'zondvloed'doen denken, storm en bakken water. Zondag naar de plantage, er was een deel schoongemaakt en er stond van alles: komkommers, tomaten, bittere aubergientjes(diakatou)en pinda's. We hebben meegenomen voor eigengebruik. Het bewakershuis, als je de foto's van een paar jaar geleden vergelijkt met die van nu is het alsof de Filistijnen en langs getrokken zijn. Alles hebben ze eruit getrokken. Maandag kreeg ik ineens diarree, heel onaangenaam, geen pijn alleen een naar gevoel. Eerst maar eens aangekeken, had zondag alleen brood gegeten. Maar het is lastig als je alleen nog de wc-rand ziet en je bed, dus op dinsdag 2 loperamide genomen en 's avonds nog een. Dat helpt niet dus, kennelijk moet je echt iedere 2 uur 1 nemen tot het mindert, dat wilde ik niet dus norit erbij ingenomen. Ik zal jullie de details besparen maar het was het purgatoire. Om niet uit te drogen gaf Kesso me donderdag het recept van ons. Dat dronk redelijk makkelijk en is snel gemaakt. Ik denk dat alle geklungel samen ervoor gezorgd heeft dat ik vandaag voor het eerst even uit bed ben. Energie 0,0 helaas. Ben begonnen gewoon te eten, zou niet weten hoe anders aan te sterken. Gelukkig huren we een huis met alle " gemakken" en is er meestal elektriciteit en zelfs soms stromend water. Een airco in de slaapkamer! Dus veel last van de hitte had ik niet, dat helpt toch echt denk ik. We hebben helaas de buren from hel, een gezin met 6 kinderen. Ze hebben in Den Haag gewoond. Ze praten ontzettend luid en hun jongste krijst de hele dag (moeilijk karakter volgens de vader). Mengen we daar nog de oproepen van de musain bij dan is de kakafonie compleet en ben je aan het eind van de dag gewoon agressief en wil je jezelf door het hoofd schieten. We wonen in Manquepas;vertaald: er is hier geen gebrek, een gegoede wijk aan de rand van het centrum. Iedereen is op straat om te voetballen op de kruispunten en mensen toeteren om de kinderen aan de kant te krijgen. Ik zie de volgende stortbui alweer hangen dan neemt het getoeter ook weer af. Billy is nog even met onze chauffeur naar de plantage, hopen dat die daar niet weggespoeld zijn, de weg ernaartoe heeft inmiddels heel diep uitgesleten sporen.