We moeten maar eens vroeg op pad en kijken of we ze te zien kunnen krijgen.
Terwijl we koffie dronken vanmorgen op de plantage kwam de chauffeur aanlopen met een dode slang over een stok. De arbeiders zijn aan de rand van de plantage een brandgang aan het schoonmaken en Sidiki zag de slang net op tijd, net voordat hij hem wilde bijten. Het beest is giftig dus dat was mazzel.
Inmiddels is het 19.30 uur en zijn we van de veranda weggeblazen door een enorme donderbui. Het weerlicht onophoudelijk en het is zo fel dat het zeer doet aan de ogen. Na een half uur heftigheid springt ineens het licht weer aan, meestal duurt het een uur nadat de bui is weggetrokken.
Daar zitten we dan in de salon met onze verandastoelen en tafeltje met de stoffelijke resten van onze avond-picnic: noten, stokbrood met sardientjes voor Billy, met Milner voor mij, papaya, ananas en water. De salonstoelen zijn gigantisch en zitten vreselijk, Billy krijgt zijn voeten niet eens aan de grond. Er liggen matrasdikke kussens op en de zitting is te groot voor de onderkant dus moet je oppassen dat je er niet mee omvalt. Het bijbehorende salontafeltje heeft een spiegelglas tafelblad waar bij aankomst al twee barsten in zaten. Zoals Billy het noemt: de l'à peu près, oftewel: bijna-goed.
Het is het nog steeds een plakkerige 24 graden. Nu er weer stroom is ga ik nog maar even van de airco genieten. Morgen verder, dan is het weer tijd voor autoperikelen. Een van de banden moet vernieuwd. Verder zitten er nieuwe bougies in maar omdat het geen originele bougies zijn van Landrover gaat de moter haperen zegt de chauffeur waardoor de moter niet genoeg kracht heeft!?!?... die het weet mag het zeggen.
