De snelweg. Retour Nederland, zaterdag 30 dec.

Op de terugweg van Kindia naar Conakry zijn we bij Millie Mamoudou gestopt waar we twee Nederlandse vrouwen  troffen waarmee we koffie hebben gedronken en nieuws uitgewisseld hebben.
We reden vanaf Coyah op de nieuwe vierbaans snelweg naar Conakry.
Het gaat er volkomen anders aan toe dan bij ons want:

- Op de snelweg mag je ongestrafd op de rechter rijstrook parkeren.
- Rechts inhalen is normaal.
- Links blijven rijden is ook normaal waardoor je steeds rechts ingehaald wordt.
- Lopen op de snelweg mag en fietsen ook.
- Het oversteken van de snelweg vindt niemand hier gevaarlijk.
- Moto- en autotaxi's laden passagiers uit en trekken weer op zonder acht te geven op achteropkomend
   verkeer. (vaak hebben ze ook geen achteruitkijkspiegels)
- Toegestane snelheden (of 80 km of 60 km) worden gewoon overschreden wat heel link is voor
   alle overstekende voetgangers die geen snelheid kunnen schatten.
Kortom je zit met samengeknepen billen in de auto terwijl de chauffeur de meest linke manoevres van andere weggebruikers probeert te ontwijken. Doe mij maar een landweggetje.

We hebben Bella bezocht in het Koreaanse kliniekje in Matoto. De weg ernaartoe voerde ons door de meest armoedige wijken met grote groepen nietsdoende mannen en gruwelijke wegen.
Ogenschijnlijk was er enige verbetering. Toen we Bella vroegen of ze naar huis wilde of wilde blijven, maakte ze duidelijk dat ze liever bleef. Ze slaapt daar in een kamertje van 3x3 met 3 bedden. Haar dochter slaapt bij haar en haar zoon slaapt buiten.
 Zoon en dochter verzorgen haar dag en nacht. Een hele opgave en heel moedig vinden we.
Het eten wordt gebracht door haar oudste zoon. Je betaalt voor de behandelingen, dat zijn er meerdere per dag: o.a. acupunctuur met elektrische pulsen, massages, moxa-behandelingen en glaasjes gevuld met kruidenrook die vacuüm zuigen op de huid.  We besloten voor nog 2 weken te betalen en hadden een gesprek met de acupuncturist. Hij vond dat er nog wel verbetering mogelijk was maar dat het langzaam zou gaan.

De tijd in Conakry werd gekenmerkt door  heel veel smog, grote hitte, weinig elektriciteit en veel muggen. We waren blij dat we ervoor gekozen hadden pas de dag voor vertrek naar Conakry te gaan.
We hebben heel vroeg ingecheckt zodat Paparappi nog voor donker in Kindia zou zijn.
Voordat we bij het vliegveld aankwamen ontdekte ik dat ik mijn handtas met de tickets en paspoorten was vergeten. Dus terug naar ons logeeradres naast de  kazerne, gelukkig maar 5 minuten rijden. Daar wilde Paparappi snel links langs de militair die daar iedereen tegenhoudt, die begon stennis te maken dat hij achteruit moest en rechts langs hem moest (er stond inderdaad een verplaatsbare dwangpijl midden op de weg) waarop ik uit de auto sprong en de militair heb uitgeveterd: waarom geen hond zich aan de verkeersregels hield en dat dat allemaal kon en dat wij voor een keer iets fout doen omdat we haast hadden en een vliegtuig moesten halen, klote land, geen wonder dat het hier zo'n bende is etc. etc.
Voor hetzelfde geld had die kerel me kunnen aanhouden.

De wachthal op het vliegveld heeft airco en is een aangename plek om te zitten, een westers plekje in Guinee.
Jammer dat er een tussenstop gemaakt werd in Nouakchott en dat we in Parijs op vliegveld Ch.de Gaulle weer moesten rennen en als laatsten helemaal bekaf het vliegtuig haalden en dat ook alleen omdat het vliegtuig vertraging had.
Bij aankomst in Schiphol bleek dat de 4 koffers niet meegekomen waren. Volgens de klm-service balie hoefden we maar een half uur te wachten, dat werd helaas anderhalf uur.
Heel vervelend voor degenen die ons afhaalden want het is moeilijk parkeren op Schiphol tegenwoordig.
Wat rest is het blog aanvullen met foto's.