De kip die mee moest naar Kindia.
Een geitenpaleis in Gomba
Billy met zijn zus die hij nog nooit ontmoet had.
Een geitenpaleis in Gomba
Billy met zijn zus die hij nog nooit ontmoet had.
Werkoverleg Billy met Ibrahima-Sory (onze bewaker) en Shanghay. Op de achtergrond het gekapte hout dat ligt te drogen.
Sinds we vorige keer terug gingen naar Kindia is er veel gebeurd.
We hebben sinds afgelopen zondag 27 arbeiders in dienst die ons terrein schoonmaken. Dat is een giga klus in de brandende hitte van boven de 40 graden met de zon als een koperen ploert bovenop je schedel. Ik heb er ontzag voor. Helaas vinden we zelf dat we dagelijks moeten kontroleren of er echt iets gebeurd. De 3 aangewezen voormannen moeten aangestuurd worden zullen we maar zeggen. Zondag zijn ze begonnen met hakken van struiken en naar verwachting zijn ze daar zaterdag mee klaar. Dan wordt op zondag het gedroogde hout in de fik gestoken, er is geen ontkomen aan helaas. In eerste instantie ziet het er makaber uit, maar na verloop van tijd loopt alles weer uit. We willen dat de wortels uit de grond gehaald worden, gebeurd dat niet , dan moet je ieder jaar kappen en branden en daar beschadigen de dwergpalmen die we willen planten en de grote bomen en de palmen die we laten staan teveel door. Acht hectare, zeg maar ruim 8 voetbalvelden worden zo bewerkt. Als je hier een knoop in de grond stopt schiet hij wortel, zo vruchtbaar is het. Hoe meer er plat gaat hoe meer we ontdekken dat we een geweldig terrein hebben en hoe meer overzicht we krijgen. Het terrein loopt glooiend af naar de rivier, waar ondanks de droogte hier nog steeds water door stroomt. Iedereen die komt kijken is enthousiast. De jongens die voor ons werken kennen nog de wortels en zaden die gebruikt kunnen worden voor medicinale doeleinden, heel nuttig en leerzaam. Momenteel eten we ons klem in de mango's de ananas en zuigen we sinasappels uit. Het fruit is hier zo zalig van smaak...
bovendien is het goedkoop, langs de weg kochten we 60 mango's voor...anderhalve euro !!!!!!! Ze eten ze hier ook gekookt.
We hebben kennis gemaakt met een Nederlandse die al 8 jaar in Guinee woont en werkt voor een NGO. Vandaag belde ze ons op om te melden dat we even langs het consulaat moesten gaan om ons in te schrijven als we toch in Conakry waren. Op 30 april wordt er nl. Koninginnedag gevierd en daar zouden we dan heen kunnen, we zien wel of we dan weer op en neer reizen. De afstand van Kindia naar Conakry is 140 km , maar je doet er 2 uur over: haarspeldbochten, grote gaten in de weg, legerkontroles en kamikaze taxi-chauffeurs, de veilige snelheid is 60 a 70 km per uur.
Het moet gezegd worden dat onze Galloper het geweldig doet! Zelfs het slurpen valt ons mee, 700 km met een volle tank is niet slecht. (Zelfs met nu en dan in stoffige stinkende gebieden de airco aan)
Vorige week donderdag zijn we op avontuur geweest naar Gomba, waar een halfzuster van Billy woont. Billy' s vader heeft tijdens zijn militaire dienst in Marokko een dochter gekregen, die hij mee heeft genomen naar Guinee. Iedereen wist van haar bestaan, maar niemand kon Billy vertellen waar ze te vinden was. Ze zou de enige zijn die in het bezit is van een foto van zijn vader. Het werd een toeristisch avontuur en we waren heel blij met de auto. Helaas was de foto zoekgeraakt. Deze zuster, die ouder was dan Billy's moeder, had wel mooie verhalen over de vader. Meer hierover een andere keer.
Traditionele case/hut.
In afwachting van zijn halfzuster
Vandaag, donderdag 23 april zijn we weer in Conakry omdat morgen de begrafenis is van het nichtje T. Ze werd 34 en laat 2 kleine kinderen achter. Inmiddels ligt Billy zuster Hadja H. weer in het ziekenhuis met een nieuwe tia.(!?) Ik zit hier te bloggen en hij is bij haar op bezoek.
Je bent hier echt heel veilig, iedereen is echt vriendelijk , je kunt rustig alleen op pad.( Dat is ook de ervaring van bovengenoemde Nederlandse.
Zaterdag gaan we naar Dubreka, naar Y. een vriend van Billy. Hij is architect en heeft projecten lopen in de omgeving die we graag willen zien.
Hoop het blog nog bij te werken dit weekend, tot dan, profiteer mooi even van een Nestlé shot hier beneden in het cafe, één nespresso kost meer dan het dagloon van een arbeider, het is de enige luxe die we ons permiteren, dat zeggen we steeds tegen elkaar... Daarna rijdt onze chauffeur ons naar de kust om pizza te eten, even voor de broodnodige afwisseling. Iemand heeft hier bij een benzinestation aan de kust een pizzeria geopend. We zijn blij dat we een van D.'s chauffeurs konden huren, kost drie keer niets en Billy zit ook lekker rustig in de auto, ik voel me soms net Madame de Pompadour. Het lastige is dat hij onderweg niet met ons wil meeëten, hij voelt zich dan niet op zijn gemak, dus geven we hem nu geld en dan eet hij ergens in de buurt, op straat zitten overal vrouwen die maaltijden verkopen.
Gister heeft Billy m'n haar geknipt, Mireille Mattieu stijl zeg maar, met een schaartje van de markt, heerlijk luchtig, m'n föhn en krullers laat ik mooi in Conakry. 't Is zo warm dat het je eigenlijk niet kan schelen hoe je er uit ziet.
Groeten, Jeanet
Thea, als we je niet kunnen bereiken de 27 ste : we wensen je alvast een fijne verjaardag!
Nemo, we hoorden dat je een geweldige indianenverjaardag had, leuk!
We hebben sinds afgelopen zondag 27 arbeiders in dienst die ons terrein schoonmaken. Dat is een giga klus in de brandende hitte van boven de 40 graden met de zon als een koperen ploert bovenop je schedel. Ik heb er ontzag voor. Helaas vinden we zelf dat we dagelijks moeten kontroleren of er echt iets gebeurd. De 3 aangewezen voormannen moeten aangestuurd worden zullen we maar zeggen. Zondag zijn ze begonnen met hakken van struiken en naar verwachting zijn ze daar zaterdag mee klaar. Dan wordt op zondag het gedroogde hout in de fik gestoken, er is geen ontkomen aan helaas. In eerste instantie ziet het er makaber uit, maar na verloop van tijd loopt alles weer uit. We willen dat de wortels uit de grond gehaald worden, gebeurd dat niet , dan moet je ieder jaar kappen en branden en daar beschadigen de dwergpalmen die we willen planten en de grote bomen en de palmen die we laten staan teveel door. Acht hectare, zeg maar ruim 8 voetbalvelden worden zo bewerkt. Als je hier een knoop in de grond stopt schiet hij wortel, zo vruchtbaar is het. Hoe meer er plat gaat hoe meer we ontdekken dat we een geweldig terrein hebben en hoe meer overzicht we krijgen. Het terrein loopt glooiend af naar de rivier, waar ondanks de droogte hier nog steeds water door stroomt. Iedereen die komt kijken is enthousiast. De jongens die voor ons werken kennen nog de wortels en zaden die gebruikt kunnen worden voor medicinale doeleinden, heel nuttig en leerzaam. Momenteel eten we ons klem in de mango's de ananas en zuigen we sinasappels uit. Het fruit is hier zo zalig van smaak...
bovendien is het goedkoop, langs de weg kochten we 60 mango's voor...anderhalve euro !!!!!!! Ze eten ze hier ook gekookt.
We hebben kennis gemaakt met een Nederlandse die al 8 jaar in Guinee woont en werkt voor een NGO. Vandaag belde ze ons op om te melden dat we even langs het consulaat moesten gaan om ons in te schrijven als we toch in Conakry waren. Op 30 april wordt er nl. Koninginnedag gevierd en daar zouden we dan heen kunnen, we zien wel of we dan weer op en neer reizen. De afstand van Kindia naar Conakry is 140 km , maar je doet er 2 uur over: haarspeldbochten, grote gaten in de weg, legerkontroles en kamikaze taxi-chauffeurs, de veilige snelheid is 60 a 70 km per uur.
Het moet gezegd worden dat onze Galloper het geweldig doet! Zelfs het slurpen valt ons mee, 700 km met een volle tank is niet slecht. (Zelfs met nu en dan in stoffige stinkende gebieden de airco aan)
Vorige week donderdag zijn we op avontuur geweest naar Gomba, waar een halfzuster van Billy woont. Billy' s vader heeft tijdens zijn militaire dienst in Marokko een dochter gekregen, die hij mee heeft genomen naar Guinee. Iedereen wist van haar bestaan, maar niemand kon Billy vertellen waar ze te vinden was. Ze zou de enige zijn die in het bezit is van een foto van zijn vader. Het werd een toeristisch avontuur en we waren heel blij met de auto. Helaas was de foto zoekgeraakt. Deze zuster, die ouder was dan Billy's moeder, had wel mooie verhalen over de vader. Meer hierover een andere keer.
Traditionele case/hut.
In afwachting van zijn halfzusterJe bent hier echt heel veilig, iedereen is echt vriendelijk , je kunt rustig alleen op pad.( Dat is ook de ervaring van bovengenoemde Nederlandse.
Zaterdag gaan we naar Dubreka, naar Y. een vriend van Billy. Hij is architect en heeft projecten lopen in de omgeving die we graag willen zien.
Hoop het blog nog bij te werken dit weekend, tot dan, profiteer mooi even van een Nestlé shot hier beneden in het cafe, één nespresso kost meer dan het dagloon van een arbeider, het is de enige luxe die we ons permiteren, dat zeggen we steeds tegen elkaar... Daarna rijdt onze chauffeur ons naar de kust om pizza te eten, even voor de broodnodige afwisseling. Iemand heeft hier bij een benzinestation aan de kust een pizzeria geopend. We zijn blij dat we een van D.'s chauffeurs konden huren, kost drie keer niets en Billy zit ook lekker rustig in de auto, ik voel me soms net Madame de Pompadour. Het lastige is dat hij onderweg niet met ons wil meeëten, hij voelt zich dan niet op zijn gemak, dus geven we hem nu geld en dan eet hij ergens in de buurt, op straat zitten overal vrouwen die maaltijden verkopen.
Gister heeft Billy m'n haar geknipt, Mireille Mattieu stijl zeg maar, met een schaartje van de markt, heerlijk luchtig, m'n föhn en krullers laat ik mooi in Conakry. 't Is zo warm dat het je eigenlijk niet kan schelen hoe je er uit ziet.
Groeten, Jeanet
Thea, als we je niet kunnen bereiken de 27 ste : we wensen je alvast een fijne verjaardag!
Nemo, we hoorden dat je een geweldige indianenverjaardag had, leuk!
