Naar Kindia heen en terug.

Yacine.

De vrouw van wijlen Alpha Omar voor hun bioscoop genaamd:Video club le Suisse.

Zaterdag na het shoppen op de markt voor rijst (3 zakken van 50 kilo!), groente en gerookte vis, kwamen we om 15.00 uur aan in Kindia. Onderweg, een paar honderd meter buiten Coyah hebben we even een stop gemaakt bij een project dat Milly Mamoudou heet, en dat is opgezet door Nederlanders. Mooi terrein aan een riviertje met een grote cementen hut en een groot kinderopvanghuis in aanbouw. Er was alleen een bewaker aanwezig, als we weer langs rijden hopen we er de Nederlandse initiatiefneemster te vinden. Aangekomen in Foulayah ( 10 km voor Kindia) hebben we eerst met onze agronoom een koloniaal huis bezocht wat te huur was op het Agrarische Onderzoeks Instituut. Dat was nl dicht bij onze plantage. Geweldig huis in een tuin waarvan je kon zien dat hij ooit heel mooi is geweest. Er stonden rode lelies langs de bospaden, 3 meter hoge cactussen als tuinafscheiding, exotische vruchtbomen en dat alles in een enorm park. Jammergenoeg was er geen electriciteit en geen water. We zouden de hele mikmak moeten verven en schrobben om het bewoonbaar te maken en een aggregaat moeten aanschaffen voor de electriciteit. Bleef het probleem dat er geen water was. De villa stond al 7 jaar leeg en onderhoud was er niet gepleegd.
Toen naar Kindia om hotels te bekijken...niet aantrekkelijk en ook alleen vanaf middernacht electriciteit maar vaak ook niet. Billy wilde bij Alpha Omar gaan kijken, zijn jeugdvriend, die is in 2004 overleden en had zijn flat in Zurich zo ongeveer in Kindia nagebouwd en ingericht. Het was heel komisch, al zijn spullen heeft ie indertijd in een grote container overgebracht. Het was bijzonder om al die meubels en huisraad terug te zien, tot aan het Royal Dalton servies dat was uitgestald op de rand van het hoofdeinde van ons bed. Hij is in Guinée hertrouwd en zijn vrouw en zoontje Yacine van 7 , een miniatuur van hem, wonen er nog. Het was er hartstikke schoon, alles lichtbetegeld en daar logeren we nu en geven haar een vergoeding (tegen haar wil), ze beschouwd Billy als broer omdat het Alpha-Omar's beste vriend was en ook omdat ze Billy' s familie heel goed kent. Maar wij Nederlanders willen alles betalen, dat geeft weleens vreemde gezichten, ondanks het feit dat ze het best kan gebruiken.
Zondag zijn we naar Molota geweest, het dorp waar de sous-prefect woont waaronder ons land valt. Onder de grote boom bij het gemeentehuis waren de notabelen juist aan het vergaderen, dat trof goed.
We werden uitgenodigd in de kring en werden van voor naar achter welkom geheten. We kunnen altijd een beroep doen op deze gemeenschap, alle papieren zijn daarvoor ondertekent en gestempeld, dat was wel lachen onder de palaberboom (vergaderboom). Ze hebben ons ook een huis aangeboden, maar dat zouden we helemaal onder handen moeten nemen, uitmesten èn verven bovendien was er geen water. We waren dus heel erg blij met A.O.'s huis, daar was het schoon, betegeld en goed in de latexverf. Voordeel was wel dat er in Molota 24 op 24 uur electriciteit was en het was vlakbij de plantage, misschien iets voor een andere keer.
Maandag naar de plantage, gesproken met de mannen die onze "moestuin" aan het bewerken waren en ze gemeld dat ze wat ons betreft door mochten gaan met hun komkommers, aubergines en gombo, omdat wij nog niets doen met het bas-fond (een vochtig stuk land waar je zelfs rijst kunt verbouwen).
Maandag (vandaag) werden we om 6.30 uur gebeld, dat ze in Conakry net bericht hadden ontvangen dat de dochter van D. was overleden. Dus zijn we opgestaan en vertrokken, we geloofden het niet: met lichte motregen!!!, naar Conakry. We kwamen om 12.00 uur aan. Het was zo waanzinnig druk dat we geen parkeerplek konden vinden. Er waren zeker op dat moment al meer dan twee honderd mensen. Ze zaten op de binnenplaatsen, op de terrassen kortom het was zo'n kleurig schouwspel, dat je kon denken dat er feest was. Alleen de gezichten spraken boekdelen. Gelukkig werd er op dat moment niet luidkeels gehuild zoals te doen gebruikelijk (fijn voor Billy want die kan daar niet tegen). Na een uurtje handenschudden zijn we maar gaan slapen we hebben door het uitblijven van de stroom afgelopen nacht slecht geslapen.
In alle vroegte werden we wakker van de aankomst van de moeder van T. wat gepaard ging met schreeuwend huilen en de nodige emoties bij de aanwezigen, die dan ook mee gaan huilen... Toen het na een uur wat kalmer was geworden zijn we haar gaan condoleren. Billy kende de moeder goed en hij vond het ontzettend moeilijk. Het was allemaal heel heftig maar voor de verwerking van het verdriet is het heel goed lijkt mij.
Vandaag ook nog onze kamer met stroom en water en airco, wat een nodige luxe om hier te kunnen overleven. In Kindia hadden we 3 dagen lang 42 graden, dat valt niet mee, je drijft in je kleren en ik me vraag me af of dat ooit went. Het koelt 's-nachts ook niet echt af: 25 graden
's nachts is heet! Ze zeggen dat het over korte tijd gaat veranderen, dan komt de regen en wordt het koeler.
Morgen gaan we terug naar Kindia, dan worden er arbeiders aangesteld om de plantage "bebouwrijp" te maken en worden de dwergpalmen bestelt, 1250 stuks is de planning...
Als dat gebeurd is gaan we op zoek naar een halfzuster van Billy, die geboren is in Marokko en die zijn echte vader heeft gekend. Ze wil Billy heel graag ontmoeten. Ze is ook de enige die een foto van hem heeft. Toen hij overleed was Billy 1 week oud.
We hoorden van een nichtje van Billy dat ze in Gomba woont, een paar uur rijden van Kindia. Morgen voor vertrek eerst naar Air France om ons vertrek 14 dagen uit te stellen.
Groeten, Jeanet