Nog even tijd....even over Tathata...

Nog maar wat wetenswaardigheden? Voor ons vertrek had ik (achteraf gezien) het geweldige idee om de Happinez nr.2 en de Pschychologie van april te kopen. Ik heb ze letter voor letter gelezen, het gelezene overdacht en weer opnieuw gelezen en overdacht de laatste drie weken. Er staat "toevallig" verrassend veel voer tot nadenken in, dat op onze situatie hier sloeg. Wat een geluk dat ik ze kocht! Tathata dus. Dat is de boeddhistische term voor "zo-heid", de kwaliteit van het hier en nu die je alleen maar kunt accepteren, want het is niet anders. Het betekent niet dat je situaties niet kunt verbeteren , maar dat je realistisch bent over het verleden en geen energie verspilt aan dingen die op dit moment niet te veranderen zijn. Ik kan met trots zeggen dat Billy en ik deze staat van Tathata volop hebben kunnen oefenen en er redelijk bekwaam in zijn geworden (de hoge temperatuur hier hielp een handje mee, dat wel!). Bij de benzinestations, meestal Total, zijn kleine moderne shopjes waar je een klein assortiment "luxe" eetdingen kunt kopen. Helaas ontdekte ik daar lekkere koekjes, met het afvallen valt het dus wel tegen. Verbazingwekkend genoeg stond er ook suikervrije marmelade, die heb ik in Nederland nog nooit gezien. Er zijn hier heel veel diabetici wat geen wonder is: er wordt ontzettend vet en zout gegeten, alles drijft in laagjes rode palmolie en aangezien degenen die het zich kunnen veroorloven 2x daags warm eten, om 15.00 uur en om 20.30 uur slibben er hier heel wat aderen dicht en hebben velen cholesterol- en bloeddrukproblemen. Wat ook opvalt is het grote aantal mensen met psychische problemen, die krijgen hier gewoon een overkill aan tranquilizers of worden platgespoten. Vaak overlijden ze aan een overdosis of lopen ze rond als zombies met uitpuilende ogen. Een andere therapie wordt hier niet gebruikt. Het geld is hier allemaal van papier en ontzettend vies. Soms kun je de tekst op het biljet niet eens lezen en zitten er door de ratten besnuffelde kartelranden aan.Degene die de uitdrukking "geld stinkt niet" gebruikt is nog niet in Guinée geweest. Bovendien zijn veel mensen allergisch voor een stofje dat in de biljetten voorkomt . Het geld wordt in China gedrukt en we weten inmiddels allemaal wel dat ze het daar niet zo nauw nemen met giftige stoffen..... Het nieuwe autoraam zoeken werd een hele belevenis. Langs de snelweg staan jongeren om snelle reparaties te doen. Vaak zijn de onderdelen uit de haven gejat en tegen de tijd dat je onttakelde auto uit de douane komt kun je hier de ontvreemde onderdelen terugkopen zeggen ze.. Allemaal hebben ze een specialiteit. Ze pimpen in no-time je auto met tapijten stuur- en stoelhoezen, spuitbussen om een vlekje weg te werken, rubbers om je koplampen tegen vocht te beschermen, autoradio' s, pluggen om je bumpers te verankeren etc. Er stonden zeker 15 jongens om de auto heen. Billy werd er gestoord van, hij voelde zich net een kadaver omringt door gieren.(zijn woorden!) Zelf ben ik de auto uitgegaan en heb met een groepje jongens een dik uur in de blikkerende zon staan discussieren. Ze waren bijna allemaal universitair opgeleid en staan hier nu langs de weg wachtend op auto's met mankementen. Toen er na veel vijven en zessen eindelijk een stuk glas was gevonden, op maat gemaakt en erin gekit was, waren we een autoradio-rubbervloermatten en een kekke stuurhoes rijker en had ik eigenlijk te lang in de zon gestaan. Twee uur later wilden we boodschappen gaan doen en zagen we dat de ruit gebarsten was; eigenlijk moest er glas in met een bolling en dit stuk was plat, nou ja...Billy en de chauffeur weer terug. Geen garantie natuurlijk maar uiteindelijk een origineel Galloperraam kunnen vinden, rara waar kwam dat vandaan? (nog wel even de andere kant van de auto gecheckt maar dat raam zat er gelukkig nog in. Het zijn nl. heel snelle jongens, maar je zou ze allemaal wel willen adopteren. In de huishouding waar we deel van uitmaken wordt alles in kleine beetjes gekocht: blikje melk, oh er is geen thee, ga nog even brood halen, heb je geen mes, haal nog even een doosje 'la vache qui rit' voor tanti...? Dat er dan vervolgens geen bord is of een kop of warm water is van latere zorg. Billy kende de gang van zaken al en we waren dus voorbereid. We hebben onze eigen waterkoker, thermoskan, koffie, thee en halen zelf vers brood en kaas. Wat er ook om ons heen gebeurd we zitten lekker buiten te ontbijten en grinniken om de georganiseerde chaos om ons heen in een staat Tathata! Vrienden komen graag meeëten. Dat het gaat zoals het gaat is te wijten aan het feit dat zo gauw er iets in huis is, het verdwijnt. Er lopen hier zoveel mensen rond, studenten en familieleden, dat alles direct op is. Voorraad zou direct verdwijnen, net als bestek en serviesgoed. Er is voor de vreemde onpraktische methode gekozen om steeds jongens en meisjes op pad te sturen om alles één voor één te kopen en dan ook nog in kleine porties. Zo sprokkelen ze dan het ontbijt bij elkaar voor de heer des huizes èn zijn broers èn werknemers die 's-ochtends vroeg op werkbespreking komen. De opperbaas hier roept hier ieder dag opnieuw heel dramatisch dat niemand zelf nadenkt, dat niemand hier de verantwoordelijkheid neemt om een taakje goed uit te voeren. Hij zit dan boven op het balkon waar hij audiëntie houdt en vanwaaruit hij kan zien wat er gebeurd. Jammergenoeg snapt hij niet dat hij, door iedereen steeds opdrachten te geven niemand de kans geeft om eens iets zelfstandig te doen. Foute opvoeding dus. Eigenlijk krijg je de indruk dat ie het wel leuk vind om nu en dan te schreeuwen. Voor ons is het, daar we zicht hebben op het balkon, iedere ochtend een komische voorstelling. Wat heel speciaal is hier is dat je tussen alle vuil en stof prachtig gekleedde mensen ziet. Schitterende kleurencombinaties van gekleurde glanzende damast of exotische prints met mooie borduursels voor zowel mannen als vrouwen. Ook mensen die weinig verdienen vinden het heel belangrijk er chic uit te zien en dat lukt ze ook nog. Je vraagt je af hoe ze schoon blijven. Meestal verkleden ze zich meerdere keren per dag vanwege de hitte en het rode stof. Kakkerlakken hebben we niet meer gezien. Wel scharrelen er heel dikke spinnen langs het plafond (doorsnee 5 cm) en in een staat van Tathata hoop ik dan maar dat ze niet 's nachts naar beneden komen om over ons heen te scharrelen zoals die kakkerlak onlangs, brrrr. Op de binnenplaats lopen hagedissen en 's nachts is het een meetingpoint voor ratten. De aanwezige katten schuilen dan onder de auto's, die gaan de strijd niet aan. Eén kat heeft een jong en dat bergt hij op onderin het chassis van een auto. We hebben nog steeds continu stroom wat geweldig is. Er zijn wel vaak stroomonderbrekingen van een minuut of iets langer en dat is funest voor alle electrische apparaten, die zijn hier dan ook heel snel stuk.