Billy temidden van de groep werkers.
Bovenaan op de foto de rode bloemen van de flamboyant.
De lucht direct voor het eerst grote onweer van dit regenseizoen.Er wordt hard gewerkt op het terrein door de nieuwe groep. Er zijn inmiddels 518 plantgaten gemaakt, de kippenmest zit er in en er is al een flinke plensbui geweest. Als er een paar flinke buien zijn geweest kunnen de palmen in de plantgaten. De eerst palm is officieel door mij met behulp van onze chef geplant, hij draagt de naam "docteur Daouda". Er werkt een jongen bij ons die veel weet van medicinale wortels en planten, daarom noemen Billy en ik hem 'docteur', hij wilde heel graag dat de palm naar hem vernoemt werd. Leuk hoor, hij straalde helemaal en vindt het een grote eer, prachtig. Hij was een van de drie jongens waarvan we persé wilden dat de chef ze in de groep zou houden. Intuïtief hadden Billy en ik (onafhankelijk van elkaar!) deze drie uitgekozen.
Vrijdag 15 mei zouden we naar een "truckerscafé" waar iedere vrijdag om 17.30 uur de Nederlandse en Belgische NGOwerkers een drankje drinken. We waren erg vroeg er was nog niemand. Bovendien zaten we naast de kruising van twee doorgaande wegen benzinedampen te happen en had de kroegbaas geen koude drankjes omdat er geen electriciteit was de vorige nacht. We besloten onszelf dan maar zolang bij onze favoriete hangout te parkeren en later terug te komen. Eenmaal aangekomen bij "Le flamboyant"( wat overigens een prachtige boom is met rode bloemen) begon het ontzettend te waaien. Wind onder een bui, alles wat los zat vloog de lucht in, wat een stof en zand, alsof het mistig was...Daarna begon er een tropisch onweer met enorme slagregens, zelfs onder het enorme afdak waar we zaten werd alles nat. Wat mij betreft was dit gewoon een orkaan, wat een natuurgeweld! We zijn mooi daar gebleven en hebben er heerlijk gegeten.
Een groot bord salade met veel doperwten (uit blik, voor de broodnodige proteïnen), heerlijk, Nadesh serveert de salade altijd met een cognacglas zelfgemaakte dressing, dat glas gaat bij mij meestal leeg...Billy houdt zich altijd in. Hij kan hier niet sporten en let dan extra op wat hij in zijn mond steekt. Nou, we zijn allebei 8 (acht!) kilo kwijtgeraakt, zonder inspanning, zonder er iets voor te doen, misschien smelt het vet door de 40+ temperatuur?? Misschien omdat we geen koekjes bij de koffie namen of omdat we per dag zeker 2 à 3 liter water pp dronken. Soms was mijn mond zo uitgedroogd dat ik amper wat kon zeggen. Op een gegeven moment dacht ik zelfs dat ik misschien ook diabetisch was, zoveel drinken en dan nog dorst. Toch maar langs de huisarts als we terug zijn. Omdat ik me soms zo ongelooflijk slap voelde werd me door M., een Nederlandse die al 8 jaar in Guinée woont en werkt, aangeraden cola te drinken, dat was haar aangeraden door haar arts en het had haar en ook een collega geholpen.
Zo gezegd zo gedaan. Het hielp mij ook, ik bedacht dat het de cafeïne in de cola was die je oppepte, en sindsdien dronken we 's ochtends gewoon koffie. Het slappe gevoel verdween van lieverlee.
Voor koffie was heet water nodig. Dat was in Conakry geen probleem, daar hadden we 24 sur 24 electriciteit omdat we naast het militaire kamp van President Dadis Camara woonden. In Kindia werd dat iets moeizamer. Kindia krijgt om de andere dag stroom van 18.00 tot 07.00 of
van 24.00 tot 07.00 uur. Dat was de theorie, in de praktijk pakte dat anders uit. Soms kwam er helemaal geen stroom, soms al om 17.00 uur en dan stopte het om 21.00 uur. Heel onhandig. Gelukkig hebben we een prima thermoskan die we vullen met heet water zo gauw er stroom is. Tegenwoordig gaan we eind van de middag koffiedrinken in onze favoriete 'hang-out' Le Flamboyant, en als de bazin er is eten we er ook. Vaak zitten we midden in de nacht te priegelen met opengeknipte zakjes Coyah water, water uit de put wilden we niet drinken dat is toch riskant. Bovendien kun je alleen 's nachts je water heet maken voor in de thermos.
Overdag drinken we uit anderhalve liter flessen die we gekoeld kopen.
De nachten zonder electriciteit worden slapeloze nachten voor Billy, aangezien hij een CPAP apparaat gebruikt vanwege slaapapneu. Vooral de laatste dagen was er weinig stroom. Dat werd dan weer geweten aan te veel of te weinig water.....Snap het maar eens, er is altijd een excuus. De watervoorziening haperde ook, we zitten aan het eind van de droge tijd.
Na de eerst heftige regen op 15 mei, zagen we dan ook dat de rivier de Kilissi in omvang was toegenomen en de watervalletjes, die aan ons terrein grenzen waren zelfs middenop ons terrein duidelijk hoorbaar.
Wordt vervolgd.
Vrijdag 15 mei zouden we naar een "truckerscafé" waar iedere vrijdag om 17.30 uur de Nederlandse en Belgische NGOwerkers een drankje drinken. We waren erg vroeg er was nog niemand. Bovendien zaten we naast de kruising van twee doorgaande wegen benzinedampen te happen en had de kroegbaas geen koude drankjes omdat er geen electriciteit was de vorige nacht. We besloten onszelf dan maar zolang bij onze favoriete hangout te parkeren en later terug te komen. Eenmaal aangekomen bij "Le flamboyant"( wat overigens een prachtige boom is met rode bloemen) begon het ontzettend te waaien. Wind onder een bui, alles wat los zat vloog de lucht in, wat een stof en zand, alsof het mistig was...Daarna begon er een tropisch onweer met enorme slagregens, zelfs onder het enorme afdak waar we zaten werd alles nat. Wat mij betreft was dit gewoon een orkaan, wat een natuurgeweld! We zijn mooi daar gebleven en hebben er heerlijk gegeten.
Een groot bord salade met veel doperwten (uit blik, voor de broodnodige proteïnen), heerlijk, Nadesh serveert de salade altijd met een cognacglas zelfgemaakte dressing, dat glas gaat bij mij meestal leeg...Billy houdt zich altijd in. Hij kan hier niet sporten en let dan extra op wat hij in zijn mond steekt. Nou, we zijn allebei 8 (acht!) kilo kwijtgeraakt, zonder inspanning, zonder er iets voor te doen, misschien smelt het vet door de 40+ temperatuur?? Misschien omdat we geen koekjes bij de koffie namen of omdat we per dag zeker 2 à 3 liter water pp dronken. Soms was mijn mond zo uitgedroogd dat ik amper wat kon zeggen. Op een gegeven moment dacht ik zelfs dat ik misschien ook diabetisch was, zoveel drinken en dan nog dorst. Toch maar langs de huisarts als we terug zijn. Omdat ik me soms zo ongelooflijk slap voelde werd me door M., een Nederlandse die al 8 jaar in Guinée woont en werkt, aangeraden cola te drinken, dat was haar aangeraden door haar arts en het had haar en ook een collega geholpen.
Zo gezegd zo gedaan. Het hielp mij ook, ik bedacht dat het de cafeïne in de cola was die je oppepte, en sindsdien dronken we 's ochtends gewoon koffie. Het slappe gevoel verdween van lieverlee.
Voor koffie was heet water nodig. Dat was in Conakry geen probleem, daar hadden we 24 sur 24 electriciteit omdat we naast het militaire kamp van President Dadis Camara woonden. In Kindia werd dat iets moeizamer. Kindia krijgt om de andere dag stroom van 18.00 tot 07.00 of
van 24.00 tot 07.00 uur. Dat was de theorie, in de praktijk pakte dat anders uit. Soms kwam er helemaal geen stroom, soms al om 17.00 uur en dan stopte het om 21.00 uur. Heel onhandig. Gelukkig hebben we een prima thermoskan die we vullen met heet water zo gauw er stroom is. Tegenwoordig gaan we eind van de middag koffiedrinken in onze favoriete 'hang-out' Le Flamboyant, en als de bazin er is eten we er ook. Vaak zitten we midden in de nacht te priegelen met opengeknipte zakjes Coyah water, water uit de put wilden we niet drinken dat is toch riskant. Bovendien kun je alleen 's nachts je water heet maken voor in de thermos.
Overdag drinken we uit anderhalve liter flessen die we gekoeld kopen.
De nachten zonder electriciteit worden slapeloze nachten voor Billy, aangezien hij een CPAP apparaat gebruikt vanwege slaapapneu. Vooral de laatste dagen was er weinig stroom. Dat werd dan weer geweten aan te veel of te weinig water.....Snap het maar eens, er is altijd een excuus. De watervoorziening haperde ook, we zitten aan het eind van de droge tijd.
Na de eerst heftige regen op 15 mei, zagen we dan ook dat de rivier de Kilissi in omvang was toegenomen en de watervalletjes, die aan ons terrein grenzen waren zelfs middenop ons terrein duidelijk hoorbaar.
Wordt vervolgd.
