dodag 3 mei 2012, Werken aan de weg, la Route du Niger

Gisteren aangekomen in Conakry. Dat was nog een hectische ronde van afscheid nemen, spullen onderbrengen, inpakken en wegwezen.

Onderweg in Coyah nog bij kennissen langs geweest. Vroeg in de middag kwamen we aan. Billy's zus Bintou belde dat ze voor ons gekookt had. Aangezien we compleet verreist en plakkerig aankwamen (en dat betekent dat je je te smerig voelt om ook maar iemand onder ogen te komen) hebben we het eten bij haar afgehaald en zijn naar ons logeeradres gegaan om eerst te douchen en schone kleren aan te trekken.

Een nieuw flatgebouw dat als het ware uit de krotten opgroeit als een Gaudiaanse paddestoel.

Helaas begint de luchtvervuiling al 50 km vóór Conakry. Een onverdraaglijke stank van uitlaatgassen van rokende auto's en vrachtwagens, vuilverbranding en houtskoolvuurtjes, die blijft hangen in de hete vochtige lucht. Voeg daar de gestoorde manier van rijden aan toe en de files waardoor je veel langer onderweg bent en dus langer in die verstikkkende stank zit en je begrijpt dat je je aan het eind van de rit net een dweil voelt.
Foto's gemaakt in de file. Ik wilde de krotterigheid weergeven maar op de foto's lijkt alles mooier dan in werkelijkheid. Het lawaai en de stank zijn op een foto niet terug te vinden helaas. Soms vraag ik me af of ik het negatiever zie dan het in werkelijkheid is......

Je nieuwe bankstel gewoon op je dak vervoeren...

Je koopwaar gewoon op de rijbaan etaleren is heel normaal.

Vanuit de verte lijkt de "chaos" onder de parasols niet zo groot.

Wat doe je als er jarenlang voor je winkeltje wordt gewerkt en alles continu onder het rode stof zit, je kunt geen kant op dus je blijft en maakt er het beste van.

Het is hier 's morgens en 's avonds veel langer warm dan in Kindia. Gelukkig hebben we hier iedere avond èn nacht elektriciteit en een airco in de slaapkamer. Waterproblemen hebben we ook niet. Het water komt hier twee maal per week uit de kraan en de overige dagen uit een groot reservoir dat ze die twee waterdagen vol laten lopen.

We hebben de nimba ingepakt in het gespaarde bubbeltjesfolie van Isabelle en Marijke uit Kindia.

Nu maar hopen dat ze als gewone bagage mee mag .