We zijn
aan het pakken om morgen naar Conakry te reizen en vandaar
zaterdagavond naar het vliegveld en terug naar huis. Twee ijzeren
kisten gekocht om de spullen die we ergens parkeren te beschermen
tegen de muizen. Het zijn huishoudelijke gebruiksvoorwerpen,
beddengoed en kussens. Eén blijft hier bij Marijke en één komt bij
Bintou. De stoelen, de emmers en bidons gaan in het bewakershuis. We
nemen aan dat iedereen hier in de buurt genoeg de schrik te pakken
heeft om niet van ons te stelen na al die politie invallen van de
afgelopen tijd.
De
laatste berichten van de makelaar in Kindia waren lachwekkend. Hij
had een klant maar de koop kon niet doorgaan omdat iemand een
hocus-pokus actie had uitgevoerd op onze plantage. Het verhaal ging
dat iemand van mijn familie probeerde te verhinderen dat de koop door
zou gaan en iemand van Billy's familie zou iets begraven hebben op de
plantage om de verkoop tegen te houden. Als we die blokkade op wilden
heffen moesten we sacrifice doen, dat houdt in dat je een witte kip
slacht bijv. of dat je iemand een bepaald geschenk geeft. Dat
verwacht je toch niet van een makelaar die serieus genomen wil
worden? We hebben er smakelijk om gelachen maar deze dingen spelen
hier wel degelijk een grote rol.
Onze
Franse vriendin die vaak met de kinderen bij ons komt zwemmen in de
rivier is blij dat er nog niet verkocht is. Ze wil een vriend van
haar die land wil kopen in Guinee meenemen naar de plantage omdat ze
het een geweldig mooi stuk land vind, maar die vriend laat op zich
wachten omdat hij het erg druk heeft momenteel.
We
hebben met de mannen die in het bas-fond werken afgesproken dat ze
een oogje in het zeil gaan houden. Zoals ze zelf ook al zeiden we
zijn iedere dag op de plantage dus dat is niet meer dan normaal.
Ik heb
onlangs het door Billy laatst aangekochte deel van 7 hectare
rondgelopen en het is een prachtstuk land met vol uitzicht op de Mont
Gangan. Daar zijn ook mensen aan het werk.
Zondag
tegen de avond hebben we een geweldige tropische regenbui meegemaakt
op de plantage die we onderweg al in de verte aan zagen komen. We
hebben hem als een indrukwekkend zwart plafond over ons heen zien
komen rollen. Witte wolken aan de voorkant zoals de schuimkoppen op
de branding. Geweldig. De rivier was gelijk ook flink gestegen.
Sindsdien heeft het niet meer geregend. Het is wel heel erg drukkend
en je transpireert voortdurend.
Toen we
begin vorige week water gingen halen bij de waterfabriek die 300
meter verderop zijn water uit de Kilissi haalt zij de directeur al
dat er veel extra chemisch spul bij het water moest om het schoon te
krijgen. We kennen de mensen daar goed en soms nemen we bidons mee om
daar water te tappen.
Zondag
hebben we onze auto volgeladen met kinderen, twee zoons en een
kleindochtertje van Mama en nog vijf vriendjes. Het doel was Moké
(bruine fluwelen zurige vruchtjes) en Nerée (lange peulen met geel
eiwitrijk poeder en pitten ((kinda)) waar je sumbara, een eiwitrijke
smaakmaker van maalt) te plukken voor Mama. De bomen staan op onze
plantage maar zelf klimmen we daar niet in.
Voor
vertrek hadden we twee grote plastic bakken atjekkè gekocht, rösti
van maniok, met groente en vis zodat we aan de rivier konden eten. De
kinderen hebben zich kostelijk vermaakt en wij genoten van hun
genieten. Allereerst de rit in die indrukwekkende rode Galloper, de
meesten hadden nooit in een auto gezeten en waren nooit buiten Kindia
geweest. Het was muisstil in de auto! We hadden zeep mee voor het
handen wassen aangezien ze met hun handen gingen eten. Dat is een
kunst op zich omdat netjes te doen! Na het eten wilde iedereen zich
lekker helemaal wassen met de zeep en zwemmen in de rivier in hun onderbroek
zonder gêne. Ze hebben heerlijk gespeeld en acrobatische toeren
uitgehaald. De zeep was helemaal op! Dit moeten we vaker doen. Jammer
dat mijn fototoestel op tilt is en die van Billy wil niet opgeladen
worden.
Gistermiddag
zijn we op bezoek geweest bij Sadjo. Hij heeft momenteel een vinyl
winkel in Kindia.
Hij
heeft twee huizen in een woonwijk laten bouwen en zijn grond ligt aan
een bas-fond. Hij heeft een aantal jaren in Nederland gewoond maar
kreeg geen verblijfsvergunning en is toen terug gegaan. Hij had
speciaal koekjes gekocht want in Nederland eet het bezoek koekjes.
Lachen toch? Had ik
mazzel.
Vandaag
is de auto al vroeg naar de garage gegaan om de schokbrekers te laten
vervangen. De klus zou om 14.00 uur geklaard zijn maar het is nu
15.00 uur en we zien of horen niets. Niet handig dat onze chauffeur
zijn telefoon is kwijtgeraakt maar we kopen voor die laatste dagen
geen nieuwe.
Hopen
dat de auto snel komt, we hebben nog heel wat spullen rond te brengen
en afscheid te nemen.
