De gevolgen van de Ebola pandemie zijn hier onduidelijk. Wel hoorden we dat de overheid al sinds februari wist wat er aan de hand was maar om paniek onder de bevolking te voorkomen verzweeg dat er een zeer dodelijke ziekte rondwaarde, waardoor je zoals iemand het hier stelde: de bevolking eigenlijk ter dood veroordeelt door ze niet te waarschuwen.
Inmiddels is er een paar dagen geleden iemand uit Guinée naar Canada gereisd en daar aan Ebola overleden. Ook in Sierra Leone en Liberia zijn al gevallen gesignaleerd. Inmiddels zijn er 63 doden te betreuren.
Gisteren hebben we de toeristische rondrit gemaakt via onze plantage door het binnenland naar de Voile de la Marieé. Bijna niemand hier kent die rit. Hij is alleen te doen met een 4x4 vanwege steile hellingen en afdalingen. Billy reed en dat ging heel goed.
Vanmorgen hebben we zijn oude school bezocht op ongeveer 7 km. van zijn ouderlijke huis oftewel case ronde. (Die case was heel groot, binnenin woonden de drie vrouwen en in de buitenring waren kamers voor de kinderen met een veranda. De vader had een eigen case/hut. De kinderen sliepen nooit alleen. )
Het oude schooltje stond er nog. Het klaslokaal waar hij zes jaar in heeft gezeten bij meneer Baldeh bestond nog steeds. Er zaten 86 (!!!) kinderen in de klas. Er waren maar een paar banken de meeste kinderen zaten op de grond. Er waren ook maar 10 boeken waar ze samen mee deden. De meeste kinderen hebben ouders die niet kunnen lezen en schrijven of Frans spreken. In Billy's tijd werd er op school alleen Frans gesproken, nu
spreken de juffen Soussou. Opvallend is dat er op bijna alle scholen veel meer juffen dan meesters zijn. De meeste openbare scholen hebben bij gebrek aan lokalen en personeel 's ochtends een uitpuilend volle klas en 's middags komt de volgende lading kinderen. Je vraagt je af wat ze überhaupt leren in die korte tijd, zonder boeken en schriften. Als ze al een schrift hebben dan wordt datgene wat erin gekrabbeld wordt niet nagekeken.
Het enige wat zeker is is dat ze niet op straat zwerven of op het land werken de tijd dat ze in de klas zitten.
Volgende keer misschien wat anekdotes over Billy's schooltijd.
Bijna vergeten dat we vanmorgen door de politie aangehouden werden middenin de stad. Dat aanhouden gebeurt heel willekeurig. Ze pikken er gewoon mensen uit waarvan ze denken dat ze geld hebben. Allereerst werd Billy gesommeerd naar de kant te gaan waarna er een andere agent aankwam schreeuwend dat hij daar niet mocht parkeren waarop Billy zei dat hij daar van zijn collega moest gaan staan. Billy zoeken naar z'n rijbewijs, niet te vinden, thuisgelaten waarschijnlijk, vervolgens ontdekten we dat we onverzekerd rondreden. Bintou verzekerde de auto tot nu toe altijd en wij rekenden dan met haar af. Kennelijk heeft zij ook onverzekerd in onze auto rondgereden net als het gros van de chauffeurs hier. Dat werd dus dokken en daarna direct naar een verzekeringsagent om voor 3 maanden de auto te verzekeren zodat je bij een aanhouding van een politieagent die 's avonds wil eten niet zijn eten hoeft te betalen. Bovendien moet je ook bij wegversperringen je papieren tonen anders moet je daar ook dokken. Toen we met een chauffeur reden hadden we dat ook regelmatig bij de hand. Die moest dan zijn papieren laten zien en om ze zonder betalen terug te krijgen was een hele kunst. Bij wegversperringen bereiden we ons mentaal voor door een paar keer hardop te zeggen:
"Dat touw hangt er niet voor ons, wij kunnen gewoon doorrijden" en daar trekken we een gezicht bij van "waag het niet ons aan te houden".
Billy heeft ook thuis zijn Guineese rijbewijs niet kunnen vinden. Een vriend heeft ons aangeraden dat bij de politie te gaan melden zodat ze bij een volgende aanhouding niet moeilijk gaan doen over je Nederlandse rijbewijs.
Inmiddels is er een paar dagen geleden iemand uit Guinée naar Canada gereisd en daar aan Ebola overleden. Ook in Sierra Leone en Liberia zijn al gevallen gesignaleerd. Inmiddels zijn er 63 doden te betreuren.
Gisteren hebben we de toeristische rondrit gemaakt via onze plantage door het binnenland naar de Voile de la Marieé. Bijna niemand hier kent die rit. Hij is alleen te doen met een 4x4 vanwege steile hellingen en afdalingen. Billy reed en dat ging heel goed.
 |
| De school zoals hij er inde vijftiger jaren ook al stond. |
 |
| De schoolklas met 86 leerlingen! |
Vanmorgen hebben we zijn oude school bezocht op ongeveer 7 km. van zijn ouderlijke huis oftewel case ronde. (Die case was heel groot, binnenin woonden de drie vrouwen en in de buitenring waren kamers voor de kinderen met een veranda. De vader had een eigen case/hut. De kinderen sliepen nooit alleen. )
Het oude schooltje stond er nog. Het klaslokaal waar hij zes jaar in heeft gezeten bij meneer Baldeh bestond nog steeds. Er zaten 86 (!!!) kinderen in de klas. Er waren maar een paar banken de meeste kinderen zaten op de grond. Er waren ook maar 10 boeken waar ze samen mee deden. De meeste kinderen hebben ouders die niet kunnen lezen en schrijven of Frans spreken. In Billy's tijd werd er op school alleen Frans gesproken, nu
spreken de juffen Soussou. Opvallend is dat er op bijna alle scholen veel meer juffen dan meesters zijn. De meeste openbare scholen hebben bij gebrek aan lokalen en personeel 's ochtends een uitpuilend volle klas en 's middags komt de volgende lading kinderen. Je vraagt je af wat ze überhaupt leren in die korte tijd, zonder boeken en schriften. Als ze al een schrift hebben dan wordt datgene wat erin gekrabbeld wordt niet nagekeken.
Het enige wat zeker is is dat ze niet op straat zwerven of op het land werken de tijd dat ze in de klas zitten.
Volgende keer misschien wat anekdotes over Billy's schooltijd.
Bijna vergeten dat we vanmorgen door de politie aangehouden werden middenin de stad. Dat aanhouden gebeurt heel willekeurig. Ze pikken er gewoon mensen uit waarvan ze denken dat ze geld hebben. Allereerst werd Billy gesommeerd naar de kant te gaan waarna er een andere agent aankwam schreeuwend dat hij daar niet mocht parkeren waarop Billy zei dat hij daar van zijn collega moest gaan staan. Billy zoeken naar z'n rijbewijs, niet te vinden, thuisgelaten waarschijnlijk, vervolgens ontdekten we dat we onverzekerd rondreden. Bintou verzekerde de auto tot nu toe altijd en wij rekenden dan met haar af. Kennelijk heeft zij ook onverzekerd in onze auto rondgereden net als het gros van de chauffeurs hier. Dat werd dus dokken en daarna direct naar een verzekeringsagent om voor 3 maanden de auto te verzekeren zodat je bij een aanhouding van een politieagent die 's avonds wil eten niet zijn eten hoeft te betalen. Bovendien moet je ook bij wegversperringen je papieren tonen anders moet je daar ook dokken. Toen we met een chauffeur reden hadden we dat ook regelmatig bij de hand. Die moest dan zijn papieren laten zien en om ze zonder betalen terug te krijgen was een hele kunst. Bij wegversperringen bereiden we ons mentaal voor door een paar keer hardop te zeggen:
"Dat touw hangt er niet voor ons, wij kunnen gewoon doorrijden" en daar trekken we een gezicht bij van "waag het niet ons aan te houden".
Billy heeft ook thuis zijn Guineese rijbewijs niet kunnen vinden. Een vriend heeft ons aangeraden dat bij de politie te gaan melden zodat ze bij een volgende aanhouding niet moeilijk gaan doen over je Nederlandse rijbewijs.
