Vrijdag in Coyah aangekomen bij een vriend van Billy, Renault, die altijd in Parijs gewoond heeft en die nu voorlopig een jaar wil blijven in Guinée. Hij heeft een huis gebouwd op een rustige plek in een wijk waar volop gebouwd wordt. Nadeel is dat hij als enige hier woont met zijn vrouw en aangezien er al een inbraakpoging gedaan is gaat hij liever niet van huis. In Coyah dat langs de 'snelweg' naar Kindia ligt wordt hard gewerkt aan de weg. Het is er een grote rode stofwolk.
Langs de weg zijn drie rijen huizen weggebroken en het is er een enorme stofbende, kilometers lang. De weg wordt vierbaans en wordt waarschijnlijk een racebaan.
De buurman van Renault werkt voor de Chinese aannemers die de weg aanleggen en had mooie verhalen. O.a. dat de weg over enkele kilometers smaller wordt gemaakt dan gepland zodat van het geld van de niet gebruikte grondstoffen de werknemers worden betaald en de beschikbare fondsen niet worden aangesproken maar op een andere manier verdeelt......Ook is het al gebeurd dat de cementlaag een stuk minder dik gemaakt werd zodat er na twee jaar al gaten in de weg vielen.
De meeste controleurs van de regering willen voor smeergeld wel de andere kant op kijken. Ook hebben ze een enorme werkplaats aangelegd met hoge muren waar de gebruikte grondstoffen (o.a. cement), de voertuigen (graafmachines,walsen, vrachtwagens etc.) geparkeerd staan. Dat er inmiddels door gaten in de muren cement wordt gejat door de bevolking is publiek geheim.
Maar zoals met alles hier dat niet klopt het gaat gewoon door omdat er niet gestraft wordt, de vloek van Guinée heet "impunité" oftewel: straffeloosheid.
Zaterdagmiddag wezen eten in Parc Serenka dat geëxploiteerd wordt door een Nederlandse NGO, bio salade uit eigen moestuin met patat. Een prachtige plek maar of hij gespaard blijft bij het aanleggen van de nieuwe weg is nog niet bekend.
Daarna zijn we een eind in de richting van Sierra Leone gereden.
Bij het verlaten van Coyah schreeuwde er opeens een man: "oncle Billy, oncle Billy !"
We stopten en daar stond Souleyman, de broer van Mama van D-Fodé, die ons 27 jaar geleden voor het laatst gezien had!! Hij vroeg meteen naar Késso en Borry we snapten er niets van.
NB 27 jaar geleden en bovendien had Billy en grote zonnebril op.
Zelf was hij indertijd nog een broekie en rekruut in het leger. Hij is al jaren douanier in Pamelap aan grens met Sierra Leone. Een douanier die niets ontgaat dat is duidelijk en met het geheugen van een olifant.
Zondag, vandaag, terug naar Kindia, dankbaar dat we weer veilig op de uitvalsbasis zijn aangekomen.
De buren komen je dan gelijk verwelkomen en we ontdekten dat één van hen,
kolonel Camara, toen hij nog niet gepensioneerd was met zijn soldaten oefeningen ging doen ook op ons terrein. Hij zei dat de legerleiding indertijd de gemeente Molota daar 14 dagen van te voren over inlichtte en dat die de bewoners in moest inlichten. Dat doen ze dus kennelijk nu niet meer. Hij zei heel trots dat dat zijn "erfenis" was. De wereld is klein.
Langs de weg zijn drie rijen huizen weggebroken en het is er een enorme stofbende, kilometers lang. De weg wordt vierbaans en wordt waarschijnlijk een racebaan.
De buurman van Renault werkt voor de Chinese aannemers die de weg aanleggen en had mooie verhalen. O.a. dat de weg over enkele kilometers smaller wordt gemaakt dan gepland zodat van het geld van de niet gebruikte grondstoffen de werknemers worden betaald en de beschikbare fondsen niet worden aangesproken maar op een andere manier verdeelt......Ook is het al gebeurd dat de cementlaag een stuk minder dik gemaakt werd zodat er na twee jaar al gaten in de weg vielen.
De meeste controleurs van de regering willen voor smeergeld wel de andere kant op kijken. Ook hebben ze een enorme werkplaats aangelegd met hoge muren waar de gebruikte grondstoffen (o.a. cement), de voertuigen (graafmachines,walsen, vrachtwagens etc.) geparkeerd staan. Dat er inmiddels door gaten in de muren cement wordt gejat door de bevolking is publiek geheim.
Maar zoals met alles hier dat niet klopt het gaat gewoon door omdat er niet gestraft wordt, de vloek van Guinée heet "impunité" oftewel: straffeloosheid.
Zaterdagmiddag wezen eten in Parc Serenka dat geëxploiteerd wordt door een Nederlandse NGO, bio salade uit eigen moestuin met patat. Een prachtige plek maar of hij gespaard blijft bij het aanleggen van de nieuwe weg is nog niet bekend.
Daarna zijn we een eind in de richting van Sierra Leone gereden.
Bij het verlaten van Coyah schreeuwde er opeens een man: "oncle Billy, oncle Billy !"
We stopten en daar stond Souleyman, de broer van Mama van D-Fodé, die ons 27 jaar geleden voor het laatst gezien had!! Hij vroeg meteen naar Késso en Borry we snapten er niets van.
NB 27 jaar geleden en bovendien had Billy en grote zonnebril op.
Zelf was hij indertijd nog een broekie en rekruut in het leger. Hij is al jaren douanier in Pamelap aan grens met Sierra Leone. Een douanier die niets ontgaat dat is duidelijk en met het geheugen van een olifant.
Zondag, vandaag, terug naar Kindia, dankbaar dat we weer veilig op de uitvalsbasis zijn aangekomen.
De buren komen je dan gelijk verwelkomen en we ontdekten dat één van hen,
kolonel Camara, toen hij nog niet gepensioneerd was met zijn soldaten oefeningen ging doen ook op ons terrein. Hij zei dat de legerleiding indertijd de gemeente Molota daar 14 dagen van te voren over inlichtte en dat die de bewoners in moest inlichten. Dat doen ze dus kennelijk nu niet meer. Hij zei heel trots dat dat zijn "erfenis" was. De wereld is klein.
