We zijn vanmorgen om 10.00 uur vertrokken, twee uur later dan gepland, omdat Billy mijn haar nog moest knippen, we nog dozen voor de vrouwenkliniek van Agnes in Labé bij Marijke moesten afhalen en we gewoon rustig aan deden bij het voorbereiden.
Om 13.00 gestopt in Mamou en "riz gras" gegeten in restaurant Point Zero, of zoals ze het daar noemden : "riz de gras". Het was wel durven van ons.
Het smaakte goed voor "riz gras" maar het etablissement was niet helemaal fris en je kon je afvragen hoe het met de hygiëne stond en de staat van het tafelplastic was ronduit dubieus. Maar we hebben er niets van opgelopen lijkt het. Alhoewel ik niet weet na hoeveel tijd je nog last kunt krijgen van eten uit dit soort restaurants. Dit was de eerste en de laatste keer dat we zoiets wagen.
Daarna door naar Dalaba, Pita en einddoel Labé. Flinke hoosbuien gehad onderweg waarin je heel beperkt zicht hebt.
Stijgen en dalen, maar uiteindelijk stijgen, met heel veel haarspeldbochten. Je kon je zelfs voorstellen in de Jura te rijden. Sommige stukken, vooral na Mamou enorme gaten in de weg, 50 cm diep is heel gewoon en de grootte varieerde van een vierkante meter tot hele bochten waar geen spat asfalt meer op zat. Tientallen kilometers slalom rijden en inschatten welk gat het minst diep is, heel vermoeiend.
Het werd precair toen het begon te hozen omdat de weg één watervlakte werd waardoor je de gaten niet kon zien. Gelukkig ging het goed.
Na Pita stopte de regen en was de weg prima. We kwamen om 17.00 uur aan en hebben eerst de dozen bij Agnes afgeleverd. Toen we belden dat we er bijna waren zei ze dat ze al eten had gemaakt en nodigde ons uit. Gezellig bijgepraat en daarna naar ons logeeradres de familie Diallo. Ook daar werden we allerhartelijkst ontvangen. Eerst de hele familie begroet en daarna werden we getrakteerd op een heerlijke salade.
Fijn om je ergens anders zo thuis te kunnen voelen.
Redelijk geslapen ondanks het feit dat er ook in Labé geen stroom was.
Ze hebben hier wel zonnepanelen voor de verlichting wat 's avonds heel prettig is.
Om 13.00 gestopt in Mamou en "riz gras" gegeten in restaurant Point Zero, of zoals ze het daar noemden : "riz de gras". Het was wel durven van ons.
Billy'sgezicht spreekt boekdelen.Het smaakte goed voor "riz gras" maar het etablissement was niet helemaal fris en je kon je afvragen hoe het met de hygiëne stond en de staat van het tafelplastic was ronduit dubieus. Maar we hebben er niets van opgelopen lijkt het. Alhoewel ik niet weet na hoeveel tijd je nog last kunt krijgen van eten uit dit soort restaurants. Dit was de eerste en de laatste keer dat we zoiets wagen.
Daarna door naar Dalaba, Pita en einddoel Labé. Flinke hoosbuien gehad onderweg waarin je heel beperkt zicht hebt.
Stijgen en dalen, maar uiteindelijk stijgen, met heel veel haarspeldbochten. Je kon je zelfs voorstellen in de Jura te rijden. Sommige stukken, vooral na Mamou enorme gaten in de weg, 50 cm diep is heel gewoon en de grootte varieerde van een vierkante meter tot hele bochten waar geen spat asfalt meer op zat. Tientallen kilometers slalom rijden en inschatten welk gat het minst diep is, heel vermoeiend.
Het werd precair toen het begon te hozen omdat de weg één watervlakte werd waardoor je de gaten niet kon zien. Gelukkig ging het goed.
Na Pita stopte de regen en was de weg prima. We kwamen om 17.00 uur aan en hebben eerst de dozen bij Agnes afgeleverd. Toen we belden dat we er bijna waren zei ze dat ze al eten had gemaakt en nodigde ons uit. Gezellig bijgepraat en daarna naar ons logeeradres de familie Diallo. Ook daar werden we allerhartelijkst ontvangen. Eerst de hele familie begroet en daarna werden we getrakteerd op een heerlijke salade.
Fijn om je ergens anders zo thuis te kunnen voelen.
Redelijk geslapen ondanks het feit dat er ook in Labé geen stroom was.
Ze hebben hier wel zonnepanelen voor de verlichting wat 's avonds heel prettig is.
