Labé kun je met recht de stad van de flamboyants noemen.
Franzi Panzi bomen.
Ze staan langs heel veel altijd brede "lanen". Dat hebben ze in Labé goed voor elkaar, de stad is ruim van opzet en ondanks het feit dat de wegen vaak niet geasfalteerd zijn en je op de rode aarde rijdt en helaas ook stukken hebt met veel gaten of restanten asfalt gelegd in het jaar priktol, het lijkt er rustig en georganiseerd. Ook andere soorten bloeiende bomen en planten vormen hier vaak heggen, net als de sisalplant.
De oude binnenstad met markt is enorm druk maar minder hectisch dan het centrum van Kindia. Waar wij bij iedere stap achterom kijken of we geen auto, brommer of handkar op de hielen krijgen stapt iedereen hier over straat alsof die gruweldrukte ze niets uitmaakt. Alles en iedereen schraapt en schuurt hier rakelings langs elkaar.
De meeste mensen hebben kennelijk een heel goed evenwichtsgevoel want vaak dragen ze ook nog zware pakketten op hun hoofd en het getoeter schijnen ze niet op te merken.
Ik word compleet knetter als ik twintig meter gelopen heb. Zelfs ìn de auto word ik nijdig van rare fratsen van automobilisten. Billy is de rust zelve...die laat ik dan ook maar voorin zitten, dan zie ik zelf niet alles wat er gebeurd en is de kans het kleinst dat ik reageer.
Franzi Panzi bomen.Ze staan langs heel veel altijd brede "lanen". Dat hebben ze in Labé goed voor elkaar, de stad is ruim van opzet en ondanks het feit dat de wegen vaak niet geasfalteerd zijn en je op de rode aarde rijdt en helaas ook stukken hebt met veel gaten of restanten asfalt gelegd in het jaar priktol, het lijkt er rustig en georganiseerd. Ook andere soorten bloeiende bomen en planten vormen hier vaak heggen, net als de sisalplant.
 |
| Zomaar in de binnenstad; dat is pas een bos hout voor je deur! |
De oude binnenstad met markt is enorm druk maar minder hectisch dan het centrum van Kindia. Waar wij bij iedere stap achterom kijken of we geen auto, brommer of handkar op de hielen krijgen stapt iedereen hier over straat alsof die gruweldrukte ze niets uitmaakt. Alles en iedereen schraapt en schuurt hier rakelings langs elkaar.
De meeste mensen hebben kennelijk een heel goed evenwichtsgevoel want vaak dragen ze ook nog zware pakketten op hun hoofd en het getoeter schijnen ze niet op te merken.
Ik word compleet knetter als ik twintig meter gelopen heb. Zelfs ìn de auto word ik nijdig van rare fratsen van automobilisten. Billy is de rust zelve...die laat ik dan ook maar voorin zitten, dan zie ik zelf niet alles wat er gebeurd en is de kans het kleinst dat ik reageer.
