Op zaterdag zijn er volgens de meeste mensen geen noemenswaardige files in Conakry.
Om 10.00 uur vanochtend stond alles al vast op de snelweg richting centrum. Dat houdt in dat er op een tweebaansweg ineens vijf banen zijn waar gereden wordt. Met op de meest rechtse rijen taxi's die stoppen en in- en uitvoegen zonder te waarschuwen.
Op de meest linkse rij staan de auto's met panne en daar moet omheen gegaan worden.Aangezien er hoogstens 10 cm. ruimte tussen de rijen auto's zit gaat dat heel moeilijk en toch zijn er dan nog altijd chauffeurs die zich overal tussen wrikken. Die zijn niet bang voor deuken, want die hebben ze al en de ramen zijn eruit of volledig gebarsten of met plakband getaped, zijspiegels hoeven ze ook geen rekening mee te houden want die hebben de meesten niet en al hadden ze ze dan keken ze er niet in.
Vervolgens zit je uren in verstikkende uitlaatgassen en rookwolken.
En dan zijn er natuurlijk de honderden motoren die er tussendoor schuiven en de kinderen en volwassenen die hun waren verkopen met gevaar voor eigen leven.
Je zenuwstelsel wordt dusdanig aangetast dat je gekke dingen gaat doen, veel taxichauffeurs zitten ook als zombi's in hun auto te gebaren met hun linkerarm om klanten op te pikken en medeweggebruikers tot wachten te manen. Ze kijken continu naar de rechterkant van de weg voor eventuele klanten
Ik erger me groen aan die linkerarmen die altijd uit die autodeur hangen, heb neiging tegen die chauffeurs te tetteren en doe dat ook wel eens, net als op de ernaast rijdende auto tikken, daar schrikken ze toch wel van merk je.
Ook op de terugweg was er file door een politieke manifestatie van de mensen die op
Sydia Touré stemmen. Op de snelweg stond alles stil en op de Corniche ook.
Op een gegeven moment moesten we om een stilstaande vrachtwagen heen waardoor we op de linker weghelft moesten rijden en net op de kruising voorbij de vrachtwagen begonnen er drie politieagenten tegen ons te schreeuwen dat we achteruit moesten maar dat was onmogelijk. Een militair gebaarde dat we door moesten rijden waarop de dikste zich met uitpuilende ogen bukte en onze voorband leeg wilde laten lopen, schreeuwend dat hij die macht had!
Ik dacht dat de gek hem lek wilde prikken en stapte uit om te roepen dat hij moest stoppen, inmiddels had de vrouwelijke agent zich voor de auto geposteerd zodat de chauffeur niet door kon rijden. De derde stond met rode felle ogen met een staaf te dreigen...
Maar onze chauffeur liet zich niet uit het veld slaan en begon te rijden waardoor de agente achteruit schoof en de gifkikker het ventiel niet open kreeg. De chauffeur gaf gas en we schoten vooruit en reden weg. Maar de file was nog steeds niet opgelost waardoor ik menigmaal achterom gekeken heb om te zien of die fanatieke gifkikker soms te voet achter ons aan kwam, dat kon makkelijk nl.
Agenten kunnen geen bon uitschrijven en ze hebben geen vervoer om je te achtervolgen, heel frustrerend lijkt me, dus daar kwamen we goed vanaf maar de agressie van die drie was niet aangenaam. Dit had een scene uit de hel kunnen zijn.
Het is geen wonder dat veel mensen hier overlijden door een te hoge bloeddruk.
De meeste buitenlanders die we kennen mijden Conakry als de pest en dat is heel begrijpelijk.
Gekke scenes:
Een chauffeur die op schoot zit bij een passagier zodat ze met z'n vijven voorin kunnen zitten. Een taxi met drie volwassenen voorin en vier kleine kinderen.
Op de achterbank is vijf het normale aantal.
Onder de autoklep van de koffer kunnen zeker twee zo niet drie mensen opgevouwen zitten.
Heb onderweg twee foto's gemaakt van drie jongens staande naast de hoog opgetaste vracht van een busje op de snelweg Dubreka-Boffa, de busjes reden 100 km/per uur.
Morgen retour Nederland, hoogste tijd!
Om 10.00 uur vanochtend stond alles al vast op de snelweg richting centrum. Dat houdt in dat er op een tweebaansweg ineens vijf banen zijn waar gereden wordt. Met op de meest rechtse rijen taxi's die stoppen en in- en uitvoegen zonder te waarschuwen.
Op de meest linkse rij staan de auto's met panne en daar moet omheen gegaan worden.Aangezien er hoogstens 10 cm. ruimte tussen de rijen auto's zit gaat dat heel moeilijk en toch zijn er dan nog altijd chauffeurs die zich overal tussen wrikken. Die zijn niet bang voor deuken, want die hebben ze al en de ramen zijn eruit of volledig gebarsten of met plakband getaped, zijspiegels hoeven ze ook geen rekening mee te houden want die hebben de meesten niet en al hadden ze ze dan keken ze er niet in.
Vervolgens zit je uren in verstikkende uitlaatgassen en rookwolken.
En dan zijn er natuurlijk de honderden motoren die er tussendoor schuiven en de kinderen en volwassenen die hun waren verkopen met gevaar voor eigen leven.
Je zenuwstelsel wordt dusdanig aangetast dat je gekke dingen gaat doen, veel taxichauffeurs zitten ook als zombi's in hun auto te gebaren met hun linkerarm om klanten op te pikken en medeweggebruikers tot wachten te manen. Ze kijken continu naar de rechterkant van de weg voor eventuele klanten
Ik erger me groen aan die linkerarmen die altijd uit die autodeur hangen, heb neiging tegen die chauffeurs te tetteren en doe dat ook wel eens, net als op de ernaast rijdende auto tikken, daar schrikken ze toch wel van merk je.
Ook op de terugweg was er file door een politieke manifestatie van de mensen die op
Sydia Touré stemmen. Op de snelweg stond alles stil en op de Corniche ook.
Op een gegeven moment moesten we om een stilstaande vrachtwagen heen waardoor we op de linker weghelft moesten rijden en net op de kruising voorbij de vrachtwagen begonnen er drie politieagenten tegen ons te schreeuwen dat we achteruit moesten maar dat was onmogelijk. Een militair gebaarde dat we door moesten rijden waarop de dikste zich met uitpuilende ogen bukte en onze voorband leeg wilde laten lopen, schreeuwend dat hij die macht had!
Ik dacht dat de gek hem lek wilde prikken en stapte uit om te roepen dat hij moest stoppen, inmiddels had de vrouwelijke agent zich voor de auto geposteerd zodat de chauffeur niet door kon rijden. De derde stond met rode felle ogen met een staaf te dreigen...
Maar onze chauffeur liet zich niet uit het veld slaan en begon te rijden waardoor de agente achteruit schoof en de gifkikker het ventiel niet open kreeg. De chauffeur gaf gas en we schoten vooruit en reden weg. Maar de file was nog steeds niet opgelost waardoor ik menigmaal achterom gekeken heb om te zien of die fanatieke gifkikker soms te voet achter ons aan kwam, dat kon makkelijk nl.
Agenten kunnen geen bon uitschrijven en ze hebben geen vervoer om je te achtervolgen, heel frustrerend lijkt me, dus daar kwamen we goed vanaf maar de agressie van die drie was niet aangenaam. Dit had een scene uit de hel kunnen zijn.
Het is geen wonder dat veel mensen hier overlijden door een te hoge bloeddruk.
De meeste buitenlanders die we kennen mijden Conakry als de pest en dat is heel begrijpelijk.
Gekke scenes:
Een chauffeur die op schoot zit bij een passagier zodat ze met z'n vijven voorin kunnen zitten. Een taxi met drie volwassenen voorin en vier kleine kinderen.
Op de achterbank is vijf het normale aantal.
Onder de autoklep van de koffer kunnen zeker twee zo niet drie mensen opgevouwen zitten.
 |
| Dit zijn heel gewone taferelen . |
Heb onderweg twee foto's gemaakt van drie jongens staande naast de hoog opgetaste vracht van een busje op de snelweg Dubreka-Boffa, de busjes reden 100 km/per uur.
Morgen retour Nederland, hoogste tijd!
