Het is bijna 3 uur 's nachts en ineens is er weer het beeld van die vrouw, vastgehouden door drie mannen, verminkt en van top tot teen bedekt met helderrood bloed.
We staan in de file, hebben net koffie gedronken bij Le Damier en zijn op weg naar het strandje aan het begin van de Corniche.
We staan vlakbij het militaire kamp Samory en horen achter ons een vage sirene die van de "echte" lijkenhuis auto blijkt te zijn waarmee een dode van het ziekenhuis naar het lijkenhuis wordt vervoerd. Vaak zie je hier gewone auto's waar een lijkkist uitsteekt, die vastgehouden moet worden zodat hij er niet uitvalt. Je kijkt er niet meer van op.
Drie mannen die in gelijke tred hollen met een vrouw in hun armen.
Drie paar armen houden haar horizontaal.
Ze banen zich een weg door de file en komen recht op ons af.
Ze komen pardoes voor onze auto langs en we kunnen niet de andere kant op kijken.
Het gezicht van de vrouw straalt een soort wanhopige ontredderde verbazing uit.
Het lijkt of ze ieder van ons aankijkt.
Ik heb mijn ogen dicht gedaan.
Vannacht pas kwam dit trieste beeld terug.
Drie dappere mannen die de vrouw opgepakt hebben en eensgezind zijn gaan hollen met haar, richting het kamp.
De poort wordt geopend.
We schuiven langzaam op in de file en maken ruimte om de lijkwagen door te laten.
Achter de lijkwagen profiteren andere mannen van de ruimte die de lijkwagen krijgt en rossen er achter aan.
Honderd meter verderop zien we de auto tegen een muur staan waarmee het ongeluk is gebeurd. Mensen lopen er te hoop.
De file rijdt verder.
We staan in de file, hebben net koffie gedronken bij Le Damier en zijn op weg naar het strandje aan het begin van de Corniche.
We staan vlakbij het militaire kamp Samory en horen achter ons een vage sirene die van de "echte" lijkenhuis auto blijkt te zijn waarmee een dode van het ziekenhuis naar het lijkenhuis wordt vervoerd. Vaak zie je hier gewone auto's waar een lijkkist uitsteekt, die vastgehouden moet worden zodat hij er niet uitvalt. Je kijkt er niet meer van op.
Drie mannen die in gelijke tred hollen met een vrouw in hun armen.
Drie paar armen houden haar horizontaal.
Ze banen zich een weg door de file en komen recht op ons af.
Ze komen pardoes voor onze auto langs en we kunnen niet de andere kant op kijken.
Het gezicht van de vrouw straalt een soort wanhopige ontredderde verbazing uit.
Het lijkt of ze ieder van ons aankijkt.
Ik heb mijn ogen dicht gedaan.
Vannacht pas kwam dit trieste beeld terug.
Drie dappere mannen die de vrouw opgepakt hebben en eensgezind zijn gaan hollen met haar, richting het kamp.
De poort wordt geopend.
We schuiven langzaam op in de file en maken ruimte om de lijkwagen door te laten.
Achter de lijkwagen profiteren andere mannen van de ruimte die de lijkwagen krijgt en rossen er achter aan.
Honderd meter verderop zien we de auto tegen een muur staan waarmee het ongeluk is gebeurd. Mensen lopen er te hoop.
De file rijdt verder.
