Uiteindelijk werd onze auto pas om 17.30 uur zondag teruggebracht. We wilden 's-middags al terug naar Kindia. We hebben ons ooit voorgenomen niet in het donker te rijden omdat dat op Russische roulette lijkt. Er rijden veel mensen zonder licht, ook vrachtwagens en je schrikt je rot als er zo'n gevaarte voor je opdoemt, ook staan er onverlichte autowrakken op de weg, bij voorkeur in haarspeldbochten. Er staan geen witte lijnen op de weg en in het donker kun je de weg amper onderscheiden van de omgeving.
We waren het wachten zo zat dat we toch
vertrokken ondanks dat het om 19.30 uur stikdonker is.
We vertrokken om 17.45 uur en deden
ruim 2 1/2 uur over de eerst 36 km. Door de vele oude afgeladen taxi's
die te pas en te onpas midden op de rijbaan in- en uitladen en auto's
met panne was het één grote chaos. Bovendien is de afschuwelijke
stank van autogassen, kookvuren en brandend afval bijna niet uit te
houden. Bij aankomst voel je je alsof je door een vuilnisbelt gerold
hebt.
Auto's halen links en rechts in en
tegenwoordig hebben veel mensen een motor van Chinese makelij waarmee ze zich graag tussen auto's
door persen. Vergeet ik nog de agenten die ook bijdragen aan de
opstoppingen.
Van Conakry naar Kindia zijn overdag
twee barrages, touw met vlaggetjes over de weg, militairen die je
controleren en fooi willen. 's Nachts zijn er twee extra. Heel
onprettig. In Kindia is na rellen een avondklok ingesteld, na 24.00
uur mag je niet meer op straat.
Billy zegt net “Kun je ook nog iets
positiefs schrijven?”
Wel, we maken vorderingen bij het
onderzoek naar de verblijfplaats van onze verdwenen bewaker en de
door hem gestolen spullen. Zijn moeder en vrouw zijn naar het
politieburo gebracht en vastgehouden. Van daaruit hebben ze Thierno
gebeld en heeft de commissaris met hem gesproken.
Een medewerker van onze aannemer die
ook spullen kwijt is geraakt heeft de burgemeester en de sous-prefect
gemeld dat wij naar onze ambassade in Conakry geweest zijn en dat we
er een reuzenzaak van gaan maken als ze het niet oplossen. We weten
gewoon dat heel veel mensen meer weten dan ze zeggen maar hun mond
houden. Aangezien de bewaker ons was aanbevolen door de sous-prefect
en de burgemeester willen die er alles aan doen omdat ze bang zijn
hun baan kwijt te raken, dat gaat nl. heel makkelijk in Guinée. Iemand gaat er boeten deze keer. Dat we bij onze vorige bewaker de hand over het hart hebben gestreken was niet zo verstandig achteraf gezien. Hieronder Yalla onze architect/aannemer/vriend.
Onze aannemer is begonnen met
metselwerk en we hebben besloten daarna te stoppen. Het metselwerk
kunnen we onbewaakt achterlaten en dat kan tegen een stootje
gelukkig.
Volgende keer als we weer gaan sluiten
we de boel en gaat het dak erop, dan maken we alles af.
We hebben veel tijd voor familie en
vrienden. Vandaag heerlijk bami gegeten bij Annelies nadat ze me
vanmorgen heeft laten zien waar ze haar boodschappen doet.
Morgen zijn
we uitgenodigd door Ado en Isabelle voor het middageten in een restaurant. ze heeft van tevoren besteld anders duurt het te lang. Omdat er alleen 's- nachts mondjesmaat een paar uur electriciteit is kun je niets bewaren. Gelukkig kunnen we sinds een paar dagen zelf koken en water warm maken met en butagas-fles, wat een luxe.
Zondag gaan
we naar een markt aan het stuwmeer.
Maandag gaan we met Néné Kabaguiné
naar Konkouré op familiebezoek, bovendien is er daar dan markt, een lumo. Billy voorziet al dat ze inkopen wil doen en hem dan laat betalen. (Hihihi)
We
horen dat de weg goed is, in 2009 was het een verschrikking toen kon
je maar 20 km per uur rijden (van het ene gat in het andere).
Afgelopen maandag
hebben we met Annelies een toeristische tocht gemaakt via Molota naar de waterval:
la Voile de la Mariée daar hebben we ge-picknickt. Er
was op dat moment juist een grote workshop djembé en ballafoon spelen en dansen waarvan
we mee konden genieten. Geweldige acoustiek naast de bergwand. De leerlingen kwamen uit Frankrijk.
Omdat we anders nooit samen op de foto staan...
We hebben daar een masker gekocht en dinsdag zijn we in Kindia bij de houtsnijwerk plaats geweest en hebben er nog meer gekocht.
Bij de waterval kreeg Annelies van de verkoper een masker omdat ze hier voor het laatst was en ze meerdere keren groepen Belgische vrouwen die Trias steunen (de NGO waarvoor haar man als directeur in Guinée werkte) . Annelies heeft zich hier in Kindia geliefd gemaakt door zo ongeveer alle bruiloften, begrafenissen en dopen te bezoeken als ze in het land was.
