20 april 2012. Schapen met houten halsrek. Naaldbomen Dalaba. Labé. Karou-Karoundé. Sinaasappelessence-fabriek.

Het vertrek donderdag werd 6.45 i.p.v. 6.00 uur. Het was rustig op de weg. Tot 40 km voor Mamou was de weg goed, vandaar tot ongeveer 30 km na Mamou was het rampzalig slecht.

Voor Mamou werd wel aan de weg gewerkt nl. de gaten werden vierkant gemaakt en werden dus groter. Aan het stuk door de stad en daarna is jaren niets gedaan. Op sommige plaatsen is het asfalt gewoon verdwenen. De omgeving is echter schitterend; afwisselend heuvellandschappen zoals je ze ook in noord-oost Frankrijk ziet en bergen met flinke haarspeldbochten. Sommige heuvels waren zwart geblakerd omdat de vegetatie in brand was gestoken. Als het regenseizoen dan begint gaat er gras groeien voor het vee.

De koeien, schapen en geiten lopen of liggen ook op de snelweg wat niet erg veilig is.

De meesten dragen een driehoek van stokken om de nek die zo breed is dat ze niet door de omheiningen van de erven kunnen komen. Dat is een komisch gezicht maar wel goed bedacht.

Boubacar met een neefje op het erf van zijn broer.

Er is een enorme variëteit aan bomen.

Je ziet hier net als in Dalaba heel veel naaldbomen. In Dalaba dat 52 km zuidelijker ligt, heeft een zekere meneer Chevallier, een Breton, in 1907 een experimentele tuin aangelegd met o.a. naaldbomen uit Indo-China, bamboe uit China, thee- en koffiestruiken etc.

Na Mamou was er een touw over de weg en was er politiecontrole. De man wilde alles zien, autopapieren èn paspoorten. Toen hij moeilijk ging doen gaf ik hem mijn paspoort aan op een manier waarop hij direct mijn officiële stemkaart van Guinée zag; hij deinsde stomverbaasd achteruit en we mochten direct doorrijden omdat hij dacht dat ik geen toeriste maar Guineese was.

We kwamen om 12.45 uur in Labé aan dus dat viel nog mee. We hadden Boubacar niet telefonisch kunnen bereiken daarom hadden we Agnes, een Nederlands die daar al jaren woont en helemaal ingeburgerd is, gebeld en zij zou bij hem langs gaan. Naderhand bleek dat we een verkeerd nummer hadden en een uur voordat we aankwamen belde Boubacar ons en heeft ons opgehaald aan het begin van de stad. We waren amper bij zijn familie gearriveerd of Agnes kwam om Boubacar te melden dat we onderweg waren dat was dus niet meer nodig.

We werden allerhartelijkst ontvangen door Boubacar's moeder en verdere familie. Gezamenlijk heerlijk gegeten dat is wel geweldig als je niet eens verwacht wordt. Daarna zijn we met Agnes mee geweest naar de vrouwenkliniek die ze samen met een Guineese gynaecologe is gestart . Het is een ngo wat inhoudt dat ze fondsen werven om de kliniek te laten draaien. Het echoapparaat , de operatietafel en een apparaat voor bloedanalyse zijn door een instelling in Nederland geschonken. In Nederland bestaat een organisatie die de niet gebuikte geschenkpakketten voor aanstaande moeders verzameld en schenkt aan bijv. deze kliniek. Daar zitten dan luiers, onderleggers, kraamverband, cremes, babykleertjes etc. in. Ze hadden het goed voor elkaar met hun 17 bedden.

Een sinaasappelboom in de tuin van Boubacar's familie.

Vrijdag hebben we een bezoek gebracht aan een fabriek van parfumerieën die in 1927 als eerste en enige sinaasappelessence op de wereldmarkt bracht. De fabriek heeft meer dan 400 hectare grond waar citrusbomen en geur-planten en struiken gekweekt worden waaronder de karou-karoundé,  een witte bloem die naar jasmijn ruikt. De essence hiervan gaat naar Grasse in Frankrijk dat van oudsher het centrum is van de Franse parfumindustrie. Vroeger was het de enige plek waar sinaasappel-essence gemaakt werd. Momenteel zijn de sinaasappelbomen in de Fouta ziek. Hier noemden ze het sinaasappel-sida. De fabriek is meerdere malen in andere handen overgegaan maar sinds kort proberen 3 mensen met eigen kapitaal de boel weer nieuw leven in te blazen. We werden rondgeleid door één van hen, een man van onze leeftijd, die spontaan Billy bij de hand nam alsof hij een oude vriend was. Dat gebeurt hier vaak. Mensen zijn heel enthousiast en hartelijk als je zomaar onverwacht komt vragen of je een kijkje mag nemen in hun bedrijf. We kregen uitleg over het destillatie proces van de essences van een chemicus.
Er lag een vers geplukte karou-karoundé oogst klaar om verwerkt te worden en ze vonden het jammer dat ze ons nog geen monstertje mee konden geven! Het grappige was dat de mensen uit Labé zelf niet eens van het bestaan van deze fabriek op de hoogte zijn. Het is zoiets als in Parijs wonen en nooit bij de Eiffeltoren geweest zijn denk ik.

 Er wordt hard gewerkt aan de wegen bij Labé.

's Middags het centrum in geweest om vis te halen voor de avondmaaltijd. De steden in de Fouta zijn schoner en de wegen zijn goed. En er wordt ook niet constant 'blanke' geroepen zoals in Kindia en omgeving. We denken er serieus over om als we de plantage verkopen hier iets te kopen.

Hutten van een verlaten markt nabij Dalaba.

Flamboyant in Labé.

Tot onze verbazing zagen we bij de buren van Boubacar een heg van de wonderboom, de Moringa, waarvan wij in 2009 tevergeefs zaad hebben gezocht. Zijn broer zei dat hij weleens mensen blad zag plukken maar wist niet waarvoor dat gebruikt werd. Bij ons vertrek gaf hij ons een bundeltje peulen zodat we die kunnen drogen en het zaad uitzaaien. Ik denk dat ik er ook een paar meeneem om in Nederland te zaaien, wie weet komen ze daar ook wel op. De drie Moringa planten die we van Alice en Henk kregen doen het nog steeds goed, die hebben we uiteindelijk bij het bewakershuis op de plantage geplant.

Kaalgebrande heuvels in de Fouta maar ook een golvend landschap dat aan Noord-oost Frankrijk doet denken.

De terugreis verliep voorspoedig. Wel twee branden meegemaakt onderweg waarvan de drie meter hoge vlammen over de weg heensloegen wat een enorme hitte veroorzaakte. Waar de vlammen bijna over de weg sloegen zijn we heel hard door gereden om niet geroosterd te worden.

Voor Mamou uiteraard weer het touw met deze keer een soldaat die alles wilde zien en die vroeg wat onze missie was. Billy zei: “ hoezo missie wat bedoel je” waarop het ventje pissig werd en ik tegen hem riep dattie geen reden had om kwaad te worden en hij vervolgens schreeuwde dattie niet kwaad was.....Kortom veel gezeur en het ventje duidelijk gemaakt dattie onze papieren mocht zien maar niks te maken had met wat we aan het doen waren.

Vlak na Mamou was er een ongeluk gebeurd met een vrachtwagen waardoor de weg geblokkeerd was. Te zien aan de enorme rij vrachtwagens was dat de dag ervoor al gebeurd. Aangezien je hier geen afsleepdiensten hebt kan het lang duren voordat zo'n wrak dan van de rijbaan verwijderd wordt. Er was inmiddels een soort omleiding ontstaan waar iedereen die het risico wilde nemen om vast te komen zitten door het zand croste. Het was een piste die in de Paris-Dakar rally niet zou misstaan.

Het is in ieder geval nooit saai in Guinée.